#2529 - Ratio, virgin, trade dress variant – co to? Na co to komu?

Autorem poniższego tekstu jest Michał Ruba, który prowadzi pierwszy w Polsce blog poświęcony w całości okładkom wariantowym Komiksowe Warianty (wpadajcie również na jego insta @komiksowe_warianty i bloga na tumblerze Komiksowe Warianty) Pierwotnie tekst ukazał się na facebookowej grupie Kolekcjonerzy Komiksów - sekcja pro. 

Członkostwo w grupie PRO zobowiązuje, zatem jestem pewien, że wydania zeszytowe nie są wam obce. Śledząc informacje na ten temat na pewno natknęliście się na „warianty okładkowe” zeszytów. Spotkaliście je na pewno przeglądając również oferty sklepów komiksowych. Od wielu lat kolekcjonerzy i spekulanci skupiają się właśnie na takich wersjach. Wejście w kolekcjonowanie wariantów wcale nie jest takie proste, bo wyróżniamy wiele wersji okładek alternatywnych. 

#882 - Człowiek bez Szyi

Parodiowanie ogranych do bólu motywów znanych z komiksów superbohaterskich to jeden z najbardziej eksploatowanych tematów, nie tylko w ojczyźnie komiksu. Polska, w której ubrani w kolorowe trykoty herosi panowali niepodzielnie na rynku jedynie przez dekadę, doczekała się kilku naprawdę znakomitych realizacji tego pomysłu – żeby wymienić tylko kultowego Wilq`a braci Minkiewiczów czy Orient-Mena Tadeusza Baranowskiego. Im więcej pojawia się tego typu pozycji, tym trudniej wymyślić coś świeżego, nowatorskiego i naprawdę ciekawego. A jak poradzili sobie autorzy „Człowieka bez Szyi”?

Przygody bezszyjnego superherosa to kolejna obok „Henryka Kaydana” czy „Konstruktu” seria stylizowany na poczciwe semikowe wydawnictwo, nawiązujące jednocześnie do amerykańskiego stylu publikowania kolorowych zeszytów. W komiksie znajdą się zatem strony klubowe, kolumna z listami od czytelników, fikcyjne zapowiedzi innych pozycji z uniwersum „CbSa”. Autorzy grają na sentymentach swoich czytelników, ale bez jakiegoś konkretnego celu i z zabawy formą edytorską nic nie wynika.

Wyświechtane opowiastki o superherosach momentami aż proszą się o szyderę, ale twórcy – Rafał Kołsut, autor niesławnego „Szramy”, wspomagany przez Adama Czernatowicza i oddział rysowników – idą po linii najmniejszego oporu. Podnoszą poziom patosu do absurdalnych poziomów, topią schemat w groteskowym przerysowaniu i uciekają się do bardzo tanich chwytów. Jeśli idzie o typ humoru to myślę, że adekwatnym byłoby zestawienie „CbS`a” z parodystycznym tonem „Kleszcza”, ale to jeszcze nie ta liga. „Człowiekowi bez Szyi” brakuje lekkości, polotu, większej oryginalności. Komiks pozbawiony jest charakteru – nie ma w nim krztyny finezji (jakkolwiek rozumianej), o formalnych fajerwerkach nie wspominając. Ot, to taki komiks, który robi się na nudnym wykładzie z kumplem obok.

Pierwszy zeszyt „Człowieka bez Szyi” ukazał się w dwóch odmianach. W wersji A swoje talenty pokazali Biram Ba i Kajetan Wykurz. Temu pierwszemu przypadło narysowania najciekawszej według mnie historii, czyli „Angielskiej roboty”, epatującej mocno brytyjskim humorem. Miał szansę błysnąć, ale nie do końca mu się to udało. Wydaje mi się, że Biram nie może zdecydować się w jakim kierunku rozwijać swoją kreskę – czy pójść w kierunku przerysowania, czy może próbować swoich sił stylistyce super-hero. Mocno cierpią na tym jego prace, a rezultat dodatkowo psują nieudolnie nałożone komputerowe efekty – Biramie, nie idźcie tą drogą! Na odwrót jest we „Włóknach grozy”, w których Wykurz pokazał, że może aspirować do ścisłej czołówki rodzimych cartoonistów. Ma wszystko, czego, potrzeba w komiksowych fachu – lekką rękę, wyczucie, fajne pomysły i solidny warsztat. Jeśli będzie rozwijał się w podobnym tempie to jeden, może dwa albumy dzielą go od najlepszych. Niestety, nawet jemu nie udało się uratować dość przeciętnego scenariusza.

W wersji B Jacka Kuziemskiego rastrowe zabawy bardzo szybko zaczynają irytować. O ile początek „Dusznej sprawy” może się podobać, to im dalej, tym gorzej. W rysunkach Tomasz Kwietnia jest jeszcze dużo amatorszczyzny, poczynając od wielkości dymków, przez kompozycję kadrów czy dynamikę (a raczej jej brak). Rysownika czeka jeszcze dużo pracy w doskonaleniu swoich komiksowych umiejętności. Jak zwykle kawał dobrej roboty odwalił Igor Wolski, który jest autorem kilkustronicowego originu herosa pozbawionego części ciała łączącej korpus z głową. Wolski przyzwyczaił mnie już do pewnego poziomu swoich rysunków i nie zwykł schodzić poniżej niego.

Generalnie pod względem oprawy graficznej komiks przedstawia średnie stany polskiej produkcji zinowej, wyjąwszy Wykurza (przede wszystkim!) i Wolskiego. Nie sądzę jednak, aby ktoś kupował te zeszyty dla zapierających w dech piersiach wizualiów. Szkoda zatem, że „Człowiek bez Szyi” nie broni się humorem, który powinien być atutem produkcji Kołsuta i Czernatowicza.

#337 - Kolorowe Zeszyty (7)

Odchodzący w niepamięć rok 2009 postanowiłem pożegnać kolejną odsłoną niezwykle popularnego i wyczekiwanego z utęsknieniem cyklu, w którym na warsztat biorę kilka kolorowych zeszytów z ostatnich miesięcy. Dzisiaj pomaga mi w tym Janusz, który z kolei - dla urozmaicenia - w zwięzłej recenzji nie zaprezentuje ani nic kolorowego, ani nic zeszytowego. Korzystając z okazji, życzymy wszystkim czytelnikom udanego roku 2010 - niech będzie lepszy od poprzednika, nawet jeśli ten wydawał się najlepszy i nie możliwy do pobicia! A wszystkim nam życzymy również, aby te nadchodzące 12 miesięcy obfitych było w możliwie jak najwięcej pozytywnych wrażeń jeśli chodzi o sprawy komiksowe! Czuj duch!

All Star Batman and Robin, The Boy Wonder #10 (DC Comics)
scenariusz: Frank Miller
rysunki: Jim Lee

W jakiś czas po lekturze wypuszczonego niedawno przez Egmont zbiorczego wydania dziewięciu pierwszych zeszytów serii, przypomniałem sobie o posiadanej od dłuższego czasu dziesiątej odsłonie "Cholernego Batmana" i nie bez oporów zabrałem się za jej lekturę. Nie oczekiwałem, że nagle tytuł ten stanie się w chociażby małej części strawny, ale to co dostałem jeszcze bardziej pogrążyło w moich oczach kolejną odsłonę przygód millerowatego Nietoperza. Główny zarzut jest następujący: jest przeraźliwie nudno (nadal). Przebrnięcie przez monologi komisarza Gordona jest nie lada torturą, a sceny akcji nawet w drobnej mierze nie sprawiają, że puls zacznie bić nieco szybciej i nie ratują tego zeszyciku w żadnym stopniu. Batman zachwyca się swoim nowym podwładnym, a młodziutka Batgirl rusza do boju, który nie kończy się dla niej zbyt szczęśliwie. Gdzieś tam jeszcze miga poobijana Catwoman i to wszystko co udało mi się zapamiętać po lekturze tej póki co ostatniej odsłony serii. Lee i Miller co jakiś czas obiecują, że kolejne części już niebawem, ale ciężko w to wierzyć, kiedy słyszy się o następnych projektach komiksowo-filmowych twórcy "Powrotu Mrocznego Rycerza". Nie napiszę, że gorzej być nie może, bo coś czuję, że lektura kolejnej części ze zdwojoną siłą udowodni mi, że właśnie jednak może. (a.)

Goon #33 (Dark Horse)
scenariusz i rysunki: Eric Powell

Po kilku miesiącach przerwy fani Zbira i Franky'ego dostali kolejną część ich przygód. Po ciężkawej kilkunastoczęsciowej historii zaprezentowanej w roku 2008, "chrystusowy" zeszyt przynosi nieco odprężenia. Jest on o tyle ciekawy, że nie występuje w nim ani jedno słowo, a wszelkie potrzebne do zaprezentowania myśli bohaterów są wrysowane w dymki. O samej historii nie ma co się rozpisywać, tym bardziej, że jest to lektura na jakieś trzy minuty, ale mimo tego warto się z tym niepozornym zeszytem zapoznać, żeby móc podziwiać kunszt pracy pana Powella. Całość utrzymana jest w odcieniach szarości z minimalną ilością koloru (zwykle czerwieni) i jak to ostatnio bywa w przygodach "Zbira", typowo komiksowa stylistyka z pierwszych zeszytów (wydanych i u nas), zastąpiona została przyciągającymi uwagę malunkami. Po fatalnym one-shocie z Deathklokiem, śmiało można powiedzieć, że "Zbir" wrócił na właściwe sobie tory. Oby jeszcze czas oczekiwania na następny zeszyt był nieco krótszy. (a.)

Green Lantern #43 (DC Comics)
scenariusz: Geoff Johns
rysunki: Doug Mahnke

Umiłowani w komiksach - ten niepozorny zeszycik będący prologiem do "Najczarniejszej Nocy" w moim osobistym odczuciu jest najlepszym z tych, które dane mi było przeczytać na przestrzeni ostatnich 365 dni. Geoff Johns i Doug Mahnke na dwudziestu kilku stronach prezentują narodziny pierwszego z Czarnych Latarników - Black Handa (William Hand). Znając życie, dziewięciu na dziesięciu scenarzystów przy próbie wiarygodnej kreacji postaci, poślizgnęli by się gdzieś pomiędzy demonstrowaniem zamiłowań młodego Williama, tworzeniem przez niego kostiumu z worka na zwłoki, odpoczywaniu w świeżym grobie a ogólnym zamiłowaniem do śmierci. Wyszłoby to pewnie żałośnie łamane przez śmiesznie. Ale nie w tym przypadku - Johnsowi udało się na tej niewielkiej przestrzeni wiarygodnie przedstawić postać Black Handa, jego pogardę dla życia i zamiłowanie do tak zwanego mroku. Wysokiej formie scenarzysty wtóruje rysownik Doug Mahnke, który właśnie od tego zeszytu rozpoczął swoją przygodę z serią "Green Lantern". Póki co jest to jedyna rzecz z "Blackest Night" w mojej kolekcji i mam nadzieję, że wydarzenia z głównej serii stoją na równie dobrym poziomie co ten jeden zeszycik. Ale o tym przekonam się dopiero przy okazji jakiegoś sympatycznego trejda. (a.)

Invincible Presents: Atom Eve (Image Comics)
scenariusz: Benito Cereno
rysunki: Nate Bellegarde

Atomowa Ewa to jedna z głównych drugoplanowych postaci serii "Invincible" Roberta Kirkmana, z originem której można się zapoznać dzięki tej odpryskowej mini-mini-serii (#1-2). Jej pochodzenie nie jest jakieś szczególne jak na standardy komiksów superhero - ot, Samantha Eve Wilkins to nic innego jak efekt eksperymentów tajnej jednostki przynależącej do Pentagonu (tej samej, która chce sklonować Brita), która to przed długie lata nie wiedziała, że efekt badań przeżył narodziny. Sprawcą tego był Dr. Elias Brandyworth, prawdziwy ojciec i stwórca Eve, który po wydaleniu z rządowej agencji (po rzekomej śmierci Eve przy narodzinach) przez lata obserwował dorastanie swojego najdoskonalszego dzieła. Kiedy Ewa odkrywa swoje niecodzienne zdolności (możliwość manipulacji atomami) i na własną rękę zaczyna wymierzać sprawiedliwość, zwraca na siebie uwagę Złych Ludzi z Rządu, którzy rozpoznają w niej swój dawny eksperyment. Dalszy przebieg akcji jest łatwy do przewidzenia. Scenarzystą komiksu jest niejaki Benito Cereno, ale czuć w tym wszystkim rękę Kirkmana, który nadzorował projekt. Grafika jest natomiast dziełem solidnego rzemieślnika Nate'a Bellegarde'a, który w scenach pojedynków daje mocno do pieca i pokazuje, że zna się na swojej robocie. Z tego co wiem, obie części mini-serii nie weszły w skład żadnego TP, więc edycja sprzed kilku miesięcy (zbierająca je w jeden, gruby zeszyt) jest obecnie jedyną możliwością na zapoznanie się z początkami Atom Eve. Do czego zachęcam, ale raczej tych, którzy mają już na koncie przygodę z "Niezwyciężonym". Dla innych będzie to raczej mało znaczący i szybki do zapomnienia komiksowy epizodzik. (a.)

The Walking Dead, volume 11: Fear the Hunters (Image Comics)
scenariusz: Robert Kirkman
rysunki: Charlie Adlard

Była już zdrada, samobójstwa, gwałty, wyłupywanie oka łyżeczką i inne wymyślne tortury. W końcu była też utrata najbliższych i pogranicze szaleństwa. Ale tego co zafundował Robert Kirkman w jedenastym już trejdzie "The Walking Dead" w ogóle się nie spodziewałem. Zaczęło się od "ostrzeżenia" pokroju "The dead do not hunt... but we do", i przyznaję, że obawiałem się, iż twórcy zafundują nam powtórkę z Woodbury. Ale ich plany okazały się zupełnie inne. W "Fear the Hunters" bohaterowie nie bez powodu spotykają na swojej drodze księdza. Co prawda w świecie opanowanym przez zombie nie mówi się wiele o zbawieniu, ale za to potępienie jest tam bardzo popularnym tematem. Dlatego też pojawienie się kapłana jest świetnym "punktem odniesienia" do zastanowienia się nad moralnością ocalałych bohaterów. A jest nad czym się zastanawiać, bo Kirkman puścił wszystkie postaci swojej opowieści po bardzo stromej równi pochyłej. Pisząc o "Fear the Hunters" nie sposób nie wspomnieć o Charliem Adlardzie, bo zakończenie tej historii znajduje się nie w słowach, lecz twarzach. Zdecydowanych i skupionych na przeżyciu, przerażonych i osłupiałych wobec otaczającego świata i tych pełnych z bezsilności łez wobec własnych uczynków. Kirkman zaskoczył tym trejdem, gdyż skierował historię na zupełnie inne tory niż mogło się to z początku zdawać. Mogę szczerze napisać, że wielokrotnie byłem zszokowany podczas lektury "The Walking Dead", ale dopiero teraz po raz pierwszy byłem przerażony. Dla tych czytających polskie wydanie mam dwa słowa: warto czekać. (t.)

Najlepszego w 2010!

#232 - Kolorowe Zeszyty (6)

Zgodnie z obietnicą daną kilkadziesiąt wpisów temu, dzisiejszy tekst poświęcony będzie kolejnym krótkim recenzjom pojedynczych numerów. Niektórzy może już zauważyli, że brak u nas notki o numerze 231, ale uspokajamy - przez naszą mini zabawę z blogowym continuum, żaden wpis nie ucierpi i nie przepadnie, o czym będzie można przekonać się już jutro. A starsze pozycje, zapowiadane przy wspomnianej wyżej okazji, musiały mimo wszystko ustąpić miejsca nowościom. Ale ich czas jeszcze nadejdzie. Poniżej pięć zeszytów (każdy z innego wydawnictwa) ułożonych rosnąco pod względem numeracji - endżoj!

Deathklok versus The Goon (one-shot, Dark Horse 2009)
scenariusz: Eric Powell, Brandon Small
rysunki: Eric Powell

Po pracowitym roku dwa tysiące ósmym Eric Powell zwolnił nieco tempa i obecnie odpoczywa, raz na jakiś czas wydając na świat swoje nowe twory. Tym razem padło na dziwną hybrydę świata Zbira i fikcyjnej deathmetalowej kapeli Deathklok, stworzonej na potrzeby kreskówki "Metalocalypse" przez Brendona Smalla i Tommy'ego Blacha. Panowie - w sensie muzycy - są ponoć całkiem znani (mają na koncie płytę "The Dethalbum", a druga jej część jest w drodze), ale dla mnie był to pierwszy z nimi kontakt. I to bardzo nieudany. Po przeczytaniu tego zeszytu, pierwsze co powiedziałem to "Boże, co za syf". Podobnie jak w przypadku ponoć niezwykle kontrowersyjnego "Satan's Sodomy Baby" z 2007 roku, żarty o penetrowaniu odbytu i tym podobnych nie śmieszą zupełnie. A że wypełniają niemal cały komiks, to przejście przez niego jest niezwykle męczące i momentami załamujące - jeśli fabułę opiera się na tanich chwytach w stylu stosunek ze staruszką, to ja wolę jednak tego nie czytać. Jedyne co ratuje ten zeszyt przed rzuceniem w kąt to niezawodny Franky i jego pokokainowe jazdy. No i sama grafika, która jak zwykle w przypadku Powella stoi na najwyższym poziomie. Ciekaw tylko jestem, czy Eric rzeczywiście jest całkowicie za nią odpowiedzialny (tak stoi w creditsach), bo przy połączeniu świata Goona i deathmetalowców postanowiono pozostać przy obydwu sposobach rysowania, bez przeciągania którejkolwiek ze stron na bardziej malowniczy świat Zbira, czy bardziej kreskówkowy styl Dethkloka. I wygląda to tak, jakby rzeczywiście pracowało przy tym dwóch artystów. Tak czy inaczej słabiutko i nie warto zawracać sobie tym zeszytem głowy.

Bigfoot #1 (IDW 2005)
scenariusz: Steve Niles, Rob Zombie
rysunki: Richard Corben

Szybki rzut oka na nazwiska twórców tej czteroczęściowej mini-serii wystarczy, żeby mniej więcej wyczuć o czym może być ten komiks. Niles, Corben i Zombie - mistrzowie horroru z różnych dziedzin - do swojego trio dołożyli jeszcze tajemniczą Wielką Stopę, której to postanowili poświęcić nieco czasu i talentu. Pierwsza część, to szybki, nieco szablonowy wstęp do historii na który złożyły się takie elementy jak: las, drewniana chatka na odludziu, szczęśliwa rodzina szukająca kilku dni odpoczynku i Wielka Stopa kręcąca się wokół ich schronienia. Nie muszę pisać, że kiedy zapada zmrok, robi się jeszcze ciekawiej. Richard Corben - znany u nas ze średnio przyjętego "Bannera" - czuje się jak ryba w wodzie, mając okazję rysować wielkie monstra, dużo juchy i goliznę, a wszystko to w leśnych krajobrazach, które wychodzą mu fenomenalnie (jak chociażby w późniejszym "Hellboy: The Crooked Man"). Na tych dwudziestu kilku stronach scenariusz dopiero co się rozkręca i ciężko powiedzieć / przewidzieć, co też będzie miało miejsce w kolejnych trzech zeszytach (szczególnie po lekturze ostatniej strony). Niestety, pierwszy numer był dla mnie tym ostatnim i dopiero teraz, po kilku latach, znalazłem go pośród sterty innych mu podobnych. Wydanie zbiorcze jest jeszcze dostępne, ale nie powiem, żeby znajdowało się na szczycie mojej listy życzeń - przy okazji, po przecenie, można by kupić.

Ultimate Comics Avengers #1 (Marvel 2009)
scenariusz: Mark Millar
rysunki: Carlos Pacheco

"Ultimates" Loeba i Madureiry zapisało się w pamięci fanów jako jedna z najgorszych serii ostatnich miesięcy, a może i lat. I nikt się chyba nie spodziewał, że Loeb w niedługim czasie sam jeszcze bardziej podniesie poprzeczkę o nazwie "żenada i kał", tak jak to zrobił przy okazji zakończonego niedawno "Ultimatum". O obydwu tych seriach - które znacznie wpłynęły na ogromny spadek poziomu świata ultimate - wielu chciałoby szybko zapomnieć. Zapewne miał w tym pomóc twórca pierwszych "Ultimates" Mark Millar, którego ponownie sprowadzono do przygód nowocześniejszych Mścicieli. Pierwszy zeszyt "Ultimate Comics Avengers" jego autorstwa pod względem akcji nie różni się aż tak bardzo od tego co prezentował Loeb - pojedynek Capa, Hawkeye'a i debiutującego Red Skulla wypełnia niemal cały numer. Mimo to, różnica pomiędzy tym co zrobił wcześniej Jeph, a tym co robi obecnie Millar jest ogromna - na korzyść tego drugiego oczywiście. Lektura tych dwudziestu kilku stron zajmuje mniej niż dziesięć minut, ale nie pozostawia niedosytu. Nie jest to może jeszcze to co przygody Starka, Capa i spółki sprzed kilku lat, ale mam nadzieję, że w szybkim czasie poziom zrówna się z tym co było prezentowane przy "Ultimates" v1 i v2. Mangowy styl Madureiry został zastąpiony bardziej realistycznym dzięki Carlosowi Pacheco, który w przeszłości pracował już nad Mścicielami (do scenariusza Busieka) - tyle, że tymi z uniwersum 616. Jedynym minusem jest cliffhanger, który zaskoczył chyba tylko Kapitana Amerykę - tak jak w przypadku "Ultimates" Loeba wszyscy wiedzieli co naprawdę łączy Pietro i Wandę, tak i tutaj każdy ukrywał przed Rogersem wyjawioną na ostatniej stronie tajemnicę. Czytelnicy natomiast już kilka miesięcy temu mieli okazję przeczytać w jednym z "Wizardów" o co chodzi z Czerwoną Czaszką, przez co zakończenie tego numeru kompletnie nie zaskakuje. No ale taka teraz widać polityka wydawnicza - najpierw wyjawić sekrety, a dopiero później wypuścić komiks z nimi na światło dzienne. Numerze drugi - przybywaj!

Savage Dragon #151 (Image 2009)
scenariusz: Erik Larsen
rysunki: Erik Larsen

Zeszyt ten rozpoczyna drugą połowę drugiej setki przygód Dragona i podobnie jak sto numerów temu, tytułowy bohater praktycznie w nim nie występuje - co tutaj związane jest z wydarzeniami z ostatnich stron jubileuszowego #150. Swoją drogą ciekawe, czy za kolejne sto numerów Larsen podtrzyma tę tradycję? Mimo tej nieobecności, jest to jeden z lepszych ostatnio zeszytów (które i tak prezentują wysoki poziom) - akcja skupia się na dzieciakach Dragona (Malcolmie i Angel), które muszą stawić czoła rekinogłowemu Mako demolującemu ulice i przy okazji DareDevila. Standardowa superbohaterska bijatyka kończy się dosyć emocjonalnym monologiem Mako, na temat swojego fatalnego przeobrażenia w szaroskórą kreaturę i przykrych tego konsekwencji - co nie powiem, daje do myślenia. Ostatnie dwie strony wyglądają jak zapowiedź tego, co zbliża się wielkimi krokami czyli "Dragon War". Larsen w formie, Koutsis (kolory) w formie. Nic więcej do szczęścia nie potrzeba.

Superman #666 (DC 2007)
scenariusz: Kurt Busiek
rysunki: Walter Simonson

Na początek ciekawostka (może przydać się krzyżówkowiczom): lęk przed liczbą 666 to inaczej heksakosjoiheksekontaheksafobia. W październiku 2007 roku, seria z przygodami bohatera z loczkiem osiągnęła taki imponujący i budzący uznanie wynik, więc i jego tematyka musiała być iście "szatańska". W historii Kurta Busieka nawiedzony przez Phantom Strangera Clark Kent ma dosyć dziwny jak na siebie sen - nie jest on już poczciwym do-rany-przyłóż superbohaterem, a złośliwą i egoistyczną super istotą, która bierze odwet zarówno na wrogach jak i przyjaciołach, którzy przez tyle lat "wykorzystywali" jego dobrotliwość i miękkie serce i koniec końców ląduje w piekle jako (Super)Szatan. Nie jestem niestety zbyt dobrze zaznajomiony z mitologią Supermana, więc nie trafiają do mnie nawiązania do śmierci planety Krypton i pewnie kilka innych smaczków, które ze względu na moją niewiedzę mi umknęły, ale i tak czyta się to nad wyraz dobrze. Po numer ten sięgnąłem (oprócz trzech szóstek rzecz jasna) ze względu na gościnny udział obecnie nieco chyba zapomnianego Waltera Simonsona - noszonego niegdyś na rękach za to co zrobił przy okazji swojej przygody z serią "Thor" czy "Fantastic Four", a obecnie zajmującego się jak nie pisaniem scenariuszy ("World of Warcraft") to robieniem okładek dla serii klasy B ("Hawkgirl", "Vigilante"). Tutaj, na tych dwudziestukilku stronach, udowadnia, że spokojnie dałby sobie radę w mejnstrimie z XXI wieku, w jakimś hitowym tytule czy crossoverze - bez zbędnych fajerwerków odwracających uwagę od hitorii, z dynamicznymi rysunkami podrasowanymi kolorami wprost z komputera pokazuje młodziakom starą szkołę kadrów i dymków. Choćby dlatego warto nabyć ten zeszycik. No i może dla sceny zagwizdania na śmierć piegowatego Olsena. O! I może jeszcze ze względu na tyci-tyci występ Szatańskiej Ligi Sprawiedliwości!

Tyle na dziś. Kolejna porcja zeszytowych recenzji zaatakuje niespodziewanie. Uprzejmie prosi się o zachowanie czujności!

#162 - Kolorowe Zeszyty (5)

Dzisiaj kolejna porcja zeszytowych mini-recenzji. Może nie jest to jakaś najbardziej atrakcyjna forma, ale raz na jakiś czas nie zaszkodzi popisać o tych kilkudziesięciostronicowych produktach - szczególnie, że nazwa bloga zobowiązuje. Dzisiaj wybrałem pięć (taka ilość chyba jeszcze nie nuży?) zeszytów - a w zasadzie cztery i jeden album(ik) - które w jakiś sposób wyróżniają się ponad "był to 543 odcinek serii..". Bądź też miały się wyróżniać, ale im nie wyszło. Na początek przygody niezwyciężonego Marka Graysona:

Invincible #60 ("The Invincible War", Image 2009)
scenariusz: Robert Kirkman
rysunki: Ryan Ottley

To ten numer o którym kilka miesięcy temu Kirkman opowiadał, że będzie to - wbrew temu co się dzieje w Marvelu i DC - jedno numerowy, kopiący dupę crossover z najważniejszymi postaciami z Image Comics. No i fakt, są herosi znani z wielu innych komiksów, rozpierducha też jest. Jako, że jest to mój pierwszy kontakt z serią, ciężko mi powiedzieć coś konkretniejszego - czyli jak to prezentuje się na tle poprzednich numerów i czy wydarzenia przedstawione w tym numerze są tak duże i wpływające na świat Niezwyciężonego jak to wygląda (bo może coś takiego dzieje się co piąty numer?). Jak dla mnie, ten numer, nie jest tym czym być miał. Kirkman w sekcji z listami przyznaje, że nieco przerosła go obecność kilkudziesięciu bohaterów z uniwersum i nie udało mu się poświęcić każdej z nich tyle czasu ile chciał na samym początku. I to widać - herosi zazwyczaj przewijają się na 3-4 kadrach, a tylko co szczęśliwsi dostali jakąś kwestię do wypowiedzenia. I tyle. Jak dla mnie twórca "Walking Dead" mógł sobie darować tę chęć zmierzenia się z materią crossów (szczególnie, że jest odpowiedzialny za "Image United"), zapomnieć o dziesiątkach występów gościnnych i skupić się po prostu na swoim superbohaterze, bo wydarzenia na 30 stronach dzieją się nieco za szybko, po łebkach i zupełnie nie czuć ich rozmiaru. Zdecydowanie lepiej, bardziej spójnie, wypadł podobny crossover w "Savage Dragonie" (#140-141), ale tam obyło się bez gadania co to niby nie czeka w środku na czytelników.

Ultimate Wolverine vs. Hulk #3 (Marvel 2009)
scenariusz: Damon Lindelof
rysunki: Leinil Francis Yu

Gdyby ktoś pod koniec lutego 2006 roku powiedział mi, że na kolejną część potyczki Logana i Bannera będę musiał czekać 1106 dni uznał bym go za lekko dziwnego. Dzisiaj natomiast patrzyłbym na niego z podziwem, ale i pewnym zaniepokojeniem, bo skąd niby miałby wiedzieć że tak będzie? Nieważne. Fakt faktem, że ponad trzy lata Damon Lindelof kazał czekać na trzecią odsłonę tej mini-serii. Nieustanne przekładanie kolejnych numerów związane było z pracą scenarzysty nad kolejnymi seriami Lostów, ale w końcu znalazł on gdzieś w tym gąszczu Dharmowych wątków czas, aby dopisać kolejne 4 rozdziały swojej historii. Numer ten poświęcony jest bardziej na przypomnienie tego co działo się wcześniej, niż na znaczące popchnięcie akcji do przodu, ale ze względu na sposób w jaki to przedstawiono, nie jest to absolutnie minusem. Narrator Wolverine i jego próba ułożenia wszystkiego w całość podana jest z wdziękiem i dużą dozą humoru, czego punktem kulminacyjnym jest rozwiązanie zagadki "co tak bardzo wkurzyło Bannera, że rozerwał mnie na dwie części?". Na koniec pojawia się Ultimate'owa wersja heroiny znanej z Ziemi 616, a jej prawdziwa tożsamość wydaję się dosyć łatwa do odgadnięcia, chociażby po przeczytaniu przykładowych stron z numeru kolejnego (chociaż mam nadzieję, że Lindelof zaserwuje tutaj jakiś twist na miarę Lostów). Mimo tak długiego przestoju serii, duży plus. Za drugą połowę historii wezmę się dopiero przy okazji zbiorczego wydania - na raz i bez reklam co drugą stronę.

Ultimate Hulk Annual #1 (Marvel 2008)
scenariusz: Jeph Loeb
rysunki: Marko Djurdjevic, Ed McGuinness

I znowu Ultimate i znowu Hulk. Ale tym razem bez Logana. Zamiast niego pojawia się Zarda, która przybyła do nowocześniejszej wersji Marvela z uniwersum Squadron Supreme podczas "Ultimate Power". Oczywiście jedno z drugim się tłucze, bo bez tego elementu komiks z Hulkiem nie ma większego sensu. Powód tej bitwy jest niecodzienny - chodzi o brak bielizny, czy czegokolwiek co zakryje szare prącie olbrzyma. Koniec końców Zarda sprowadza Hulka do parteru i wszystko kończy się zgodnie z zasadą "kto się czubi ten się lubi". Tak swoją drogą, to nie wiem co się dzieje z ludźmi z Marvela, ale ostatnio co chwila dają do zrozumienia, że ten obleśny olbrzym jest najbardziej jurnym herosem w uniwersum. Ale może w tym przypadku to fanaberia odpowiedzialnego za scenariusz Jepha Loeba, który chciał dać czytelnikom odetchnąć od ciężkiej i poważnej lektury "Ultimatum"? Kto wie. Jako ciekawostkę dodam, że pierwszych kilka stron komiksu zostało stworzonych przez Eda McGuinnesa na potrzeby czwartej serii "Ultimates", którą miał robić z Amazing Loebem. Plany się jednak zmieniły, a że sporo plansz już powstało to trzeba je było gdzieś wcisnąć. Scenarzysta ma nadzieję, że pozostałe plansze swojego kumpla, nie zmarnują się i też gdzieś, kiedyś będą miały szansę ukazać się w druku. Zapewne do jego scenariusza. Zapewne równie durnego. (zapewne i tak to kupie)

Church of Hell #1 (Berserker 2009)
scenariusz: Alan Grant
rysunki: Wayne Nichols

W pierwszym zeszycie nowej serii wydawnictwa Berserker Comics najlepsza jest okładka Bisleya. Widniejąca na niej szkaradna morda należy do głównego bohatera "Church of Hell" Dominica Raggara, który będąc narratorem postanawia opowiedzieć swoją historię od początku. Otóż był on normalnym gościem, który może nie miał wszystkiego, ale nie mógł też narzekać na swój żywot. Wszystko zaczęło się walić, kiedy skłamał po raz pierwszy, co - w dużym skrócie - zaprowadziło go do tytułowego Piekielnego Kościoła. I tutaj kończy się zeszyt pierwszy. Wygląda to na dosyć sztampową historię w stylu "od bohatera do zera" w którą miesza się sam Władca Piekieł (z którym pewnie główny bohater zawrze pakt). I tak dalej, i tak dalej.. Nie specjalnie mnie ta historia przekonuje i obawiam się, że jedyne co będzie miała do zaproponowania to makabra w postaci twarzy z okładki. Poczekam na ewentualnego trejda.

Popbot: book 8 (IDW Publishing 2009)
scenariusz: Ashley Wood / T. P. Louise
rysunki: Ashley Wood

Szczerze przyznam, że już jakiś czas temu przejadły mi się rzeczy serwowane przez australijskiego artystę. Nie tyle może pod względem grafiki, bo tutaj wiadomo - klasa światowa jak nie lepiej, ale jego twory wydają mi się ostatnio jedynie pretekstem do namalowania kolejnych wielkich robotów, cycatych niewiast z bronią i tym podobnych klimatów. Nie, żeby mi jakoś cycki przeszkadzały, ale na dłuższą metę jest to dosyć nużące (nie? nie jest?!). Na kolejny album z serii "Popbot" trzeba było czekać niewiele krócej, niż na wyżej omawiany "Ultimate Wolverine vs Hulk", ale po prawie 3 latach szczęśliwie trafił do domów fanów, czy też fanatyków twórczości Wooda. Wcześniej zmierzyłem się jedynie z drugą częścią historii, więc za bardzo nie wiem o co w tym wszystkim chodzi i chyba pora na jakieś wydanie zbiorcze - ósmy wolumin nabyłem więc z czystej ciekawości. I się zawiodłem - nie tyle grafiką, co formą (taką samą jaką zastosował on przy "World War Robot" o którym pisał nieco Daniel Gizicki). W większości wygląda to tak, że na jednej stronie jest malunek, a na drugiej tekst. Można by więc dyskutować, czy to jeszcze komiks, czy jeno ilustrowana historia, ale fakt faktem, że nie dla mnie takie eksperymenty (męczy i odrzuca). Graficznie oczywiście bombeczka, dużo malarstwa i trochę czarnego tuszu (za co najbardziej sobie cenię Ashleya), więc wzrokowcy będą mieli ucztę. Po kolejny tomik raczej nie sięgnę, ale na inne rzeczy pana Wooda jestem otwarty. Ciekawe kiedy jakiś polski wydawca zdecyduje się zaprezentować rodzimej publiczności bazgroły Ashleya W.? Bo jego gościnny występ przy okazji "Silent Hill" z Dobrego Komiksu to zdecydowanie za mało.

Tyle na dziś. Zgodnie z rozkładem, spragnionych kolejnej porcji zeszytowych recenzyjek zapraszam do wpisu numer 232 w którym będzie trochę więcej starszych pozycji. Specjalnie dla tych, którzy rozpamiętują jak to kiedyś było dobrze..

# 26 - zeszyty USA (3)

Zanim napiszę parę słów o nowościach zeszytowych to jedna informacja.

Na trwającym właśnie New York Comic Con, Marvel przedstawił młodych zdolnych z całego świata, którzy dostaną szansę i zaprezentują swoje umiejętności pod skrzydłami wydawnictwa (sporo w tym towarzystwie przedstawicieli Italii). Będą oni na razie pracować nad 2 ligowymi komiksami, jak chociażby serie spod szyldu Marvel Adventures, czy też nad specialami (X-Force, Ms Marvel). Oprócz tego, powstanie antologia prac młodych artystów 'House of Ideas’, która ujrzy światło dzienne pod koniec tego roku. I tutaj najciekawsza informacja - jedną z okładek wykona rodak - Piotr Cieśliński! Tutaj małe bio, a pod tym adresem galeria prac. Gratulacje!

Nowości:
New Avengers # 39 - wydarzenia z tego numeru nawiązują do rozpoczętego crossa Secret Invasion. Za scenariusz niezmiennie odpowiada Bendis, natomiast za grafikę wziął się David Mack. I o ile do scenara nie ma co się czepiać (chociaż w porównaniu z poprzednimi numerami nie dzieje się tu nic wartego odnotowania), o tyle rysunki są koszmarne. Nie mówię już o tym, o czym było wszędzie, czyli że Mack zerżnął z pół numeru jak nie więcej od Adama Hugeus'a, ale o tym jak pocisnął niejaką Echo. A konkretnie jej twarz i nochala z profilu. Co kadr to gorszy. Pomyśleć, że ta sama osoba była odpowiedzialna za taki graficzny fajerwerk jak Daredevil: Wake Up.

Kick-Ass # 2 – czyli Dave Lizewski wraca na ulicę. Co z tego, że ostatnio nieźle dostał, spędził szmat czasu w szpitalu i na rehabilitacji. Co z tego, że sobie obiecywał, że już tego nigdy nie zrobi. Hej, on chce być superbohaterem, a to dopiero drugi numer jego komiksu! Pół numeru zajmuje gadanie o tym, że z kostiumem koniec, a drugie pół kolejna bijatyka (całkiem brutalna zresztą). Tym razem Dave wychodzi z niej zwycięsko (chociaż nadal mocno poobijany - ciekawe jak tym razem wytłumaczy się ojcu..), ktoś go nagrywa na komórkę i zapowiada umieszczenie tego na youtube. Konsekwencje są jasne – miliony odsłon i armia młodych superbohaterów. Romita Jr troszkę obniżył loty, ale nadal ok.

Savage Dragon # 135 - Dragon podróżując po uniwersum szuka swojej zaginionej żony, ewentualnie próbuje się dowiedzieć czegoś o jej życiu. Spokojny to numer, wielkich rewelacji nie przynosi. Na jedną stronę wraca Mr Glum - znaczy się, nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i nadal będzie próbował skrócić o głowę Zielonego z Płetwą. Gościnny występ zalicza też niejaki Prism i jego banda. Co ciekawe został on wymyślony przez Ala Harrisa i debiutował razem z Dragonem w Graphic Fantasy #1 (1982), którego reprint znajduje się w tym numerze. Bez retuszów, w czerni i bieli, tak jak to było wydane 26 lat temu. Klawo.

Na koniec mój faworyt - The Goon # 22. Dzieje się, oj dzieje. Mocno humorystyczny klimat z początku serii zszedł na drugi plan. Teraz jest bardziej.. hmmm.. nieprzyjemnie i ‘gęsto’. Ktoś morduje matkę Nortona i tym kimś wydaje się być.. Labrazzio. Tak to się przynajmniej wydaje Zbirowi, mimo że w trumnie w której sam pochował Labrazzia lata temu nadal znajduje się jego ciało. O co chodzi wyjaśni się zapewne w następnym numerze, w każdym razie jest mocno intrygująco. Trzeba jeszcze o czymś powiedzieć - robota którą wykonuje Eric Powell to światowa klasa. Facet z każdym numerem podnosi poprzeczkę coraz wyżej. Nie! Sa! Mo! Wi! Te!

I tyle. Zeszytów było więcej, ale nie ma nad czym się rozpisywać.

Przeczytane - zapomniane.

*pow*

# 11 - Zeszyty (2)

Kolejna porcja zeszytowych nowości z kraju Dżordża Busza.

Na początek Ultimates 3 #3. Po szokująco słabym numerze pierwszym i przyzwyczajeniu sie do poziomu po numerze drugim zabrałem się za trójkę już bez nadziei na chociażby szczyptę klimatu z serii 1 i 2. I było już zdecydowanie łatwiej przełknąć te parę stron. Ot, komiks bez obciążeń, nie traktujmy go zbyt serio. Co nas czeka? Chociażby to, że Logan przyznaje się że to on, a nie Magneto, może być ojcem Scarlet Witch (ha ha ha, proszeee...) czy też sugestia że Cap America i Black Panther to jedna i ta sama osoba. Nie wiem o co w tym chodzi, ale mi sie podoba. Więcej takich kwiatków proszę! Pozostajemy w świecie Ultimate - Ultimate Human #2. Połowa numeru to dosyć efektowna walka pomiędzy Hulkiem a Iron Manem, następnie parę stron gadania i na koniec Leader wkracza do akcji. Dobre. Finał Marvel Zombies 2 (#5) - okazuje się, że zombiaki przestały odczuwać głód i świetnie się z tym czują. Co więcej - chcą pomagać ludziom i naprawić to co zniszczyli. Szlachetne zombie - tego jeszcze nie było. Ale, ale! Hulk jest nadal głodny! Więc mamy parę dobrych stron walki (zielony ślicznie poradził sobie z Jean Grey i Iron Manem!) a następnie wspomnianą już wcześniej odbudowę miasta. Niby ładnie, niby pięknie, ale ktoś musi namieszać, żeby nie było tak różowo. Furtka do serii 3 otwarta. Captain America #35 - od dziesięciu numerów Steve Rogers nie żyje i nie zapowiada się żeby miał wrócić (chociaż kto wie, kto jest drugim Capem na okładce do # 39?). Intrygi Red Skulla ciąg dalszy. Bucky jako następca Rogersa radzi sobie nadspodziewanie dobrze (kiedy sie nauczył tak tarczą rzucać?). Końcówka obiecująca. I tyle. Moja ulubiona seria, czyli New Avengers #38 - rozmowy, rozmowy, rozmowy. Polowa numeru to Jessica Jones vs Luke Cage i ich małżeńskie problemy. Bardzo dobre. Szkoda by było, gdyby podczas Secret Invasion okazało się, że któreś z tej dwójki to Skrull, bo para ma potencjał na długie lata. Dodatkowo poznajemy nową siedzibę Nowych Mścicieli.

Na sam koniec zostawiłem sobie debiutującą serię Millara i Romity Jr. Kick-Ass #1. Balon z nadziejami co do tej serii został nadmuchany do granic możliwości ('The Greatest Superhero Book of All Time is Finally Here!') i pierwszy numer daje dużą nadzieję, że obietnice nie były tak do końca bezpodstawne. Mamy nastoletniego smyka, który postanawia zostać superbohaterem. Robi sobie kostium, ćwiczy i wyrusza na swoją pierwszą akcję, która kończy się tak, jakby miał to być już definitywny finał. Ale przyszłość pokazana na początku komiksu mówi nam co innego. Czyli #2 będzie. Jest na co czekać w każdym razie. Scenariusz bardzo dobry, niezłe dialogi ("Dlaczego ludzie chcą być jak Paris Hilton a nikt nie chce być Spider-Manem?"), i Romita Jr w formie (nie ma takiego pośpiechu w jego pracach jak to było przy World War Hulk). Aha, jeszcze jedno - design okładki wyraźnie nawiązuje do tego z WANTED. Taka ciekawostka.
To tak w telegraficznym skrócie. Pozostałe komiksy kiedyś tam.

# 4 - Zeszyty (1)

Pora na troche nowości, głównie z Marvela.
Na pierwszy ogień idzie numer drugi Ultimates 3. O ile po pierwszym miałem jeszcze nadzieję na 'lepsze jutro' to po dwójce (i po preview #3) wiem, że może być już tylko gorzej. Po klimacie z dwóch poprzednich serii nie zostało nic. Zamiast świetnych dialogów i wciągającej historii, możemy sie raczyć bzdurnym superhero z połowy lat 90tych. Do dupy. I nawet jako takie rysunki nie ratują sytuacji.
Następny w kolejce jest Marvel Zombies 2 #4 - kontynuacja hitu nad hitami z zeszłego roku. Oczywistym jest, że druga seria nie ma elementu zaskoczenia jak to było w przypadku poprzedniczki, więc pozostaje zrobić jak najlepszą historię. Czy wyszło? Nie wiem. Ciężko mi idzie przypomnieć sobie co działo się w poprzednich numerach, więc chyba nie do końca. Jest jakiś konflikt, jest podział, ale czyta się to i zapomina. Może ostatni numer serii będzie czymś lepszym, a cliffhanger z #4 mam nadzieje jest tego miłą zapowiedzią.
X-Men #207 - czyli finał Messiah Complex. Rysuje Bachalo, a więc tutaj nie można mieć większych zastrzeżeń. A jeśli chodzi o to co się w środku dzieje to akcja, akcja i jeszcze akcja. Jest sporo krwi, jest trochę flaków, źli zostają pokonani, więc można iść do domu. Dziecko o które było tyle wrzawy hyc z Cablem do przyszłości, a Charles X. dostaje na deser kulkę w łeb. THE END. Cały cross czytałem mocno wybiórczo bo tylko to co się działo na kartach New X-Men i ten numer, więc nie mnie oceniać czy historia dobra czy zła. Zakończyła się ciekawie, zobaczymy czy reperkusje tego wydarzenia będą miały wpływ na świat mutantów jakiś rok do półtora, czy też rzeczywiście mamy nowy status X-Men (tzn. że jako grupa nie istnieją), który będzie obowiązywał przez najbliższe lata. Hmm. I kiedy wskrzeszą łysego?
Captain America: The Chosen #6 - finał znaczy się. Przy poprzednich numerach mieliśmy chorego, umierającego Capa, komunikującego się telepatycznie z żołnierzem (walczącym bodajże w Iraku). I tak przez 5 numerów. Dobrze przynajmniej że warstwa graficzna jest na bardzo przyzwoitym poziomie. W finale mamy rozwiązanie wszystkich wątków, dowiadujemy sie dlaczego Cap jest w takim stanie w jakim jest i o co mu tak naprawdę chodzi. A domyśleć się tego nie było trudno, widząc w zapowiedziach jeden z wariantów okładek do #6. Tak, tak "wszyscy możemy być Kapitanami Amerykami". Jakie to cudowne i podnoszące na duchu, dające siłę i nadzieję. Ciekawe czy żołnierze USA zostaną zaopatrzeni w wydanie zbiorcze tej historii? Ale kończąc z tym wątkiem to mamy drugą śmierć Kapitana w ciągu ostatnich miesięcy. Ogólnie rzecz biorąc - niezłe.


Więc mini seria się zakończyła, ale run Brubakera trwa nadal. I w Captain America #34 mamy nowego Kapitana! Oczywistą oczywistością było to, że zostanie nim Winter Soldier / Bucky. A cały numer to jego pierwsza akcja w nowym kostiumie oraz kryzys gospodarczy USA - tak to sobie Red Skull zaplanowal. Bardzo dobry odcinek, zresztą podobnie jak wcześniejsze 33 numery. Rzadko kiedy zdarza się taka seria, po którą można sięgnąć bez obaw o jej poziom.
The New Avengers Annual #2 - czyli NA vs The Hood i jego gang. Znowu komiks pełen akcji. Jest dobrze, lecz po Nowych Mścicielach spodziewam sie tego, żeby było bardzo dobrze. Po wielkiej bijatyce Dr. Strange rezygnuje z bycia Avengerem, tym samym cała reszta musi sobie szukać nowego lokum. Jessica Jones zabiera dzieciaka i idzie się zarejestrować, mając dość tego co działo się ostatnimi czasy. A pokonany Hood patrząc w księżyć planuje kolejny atak na Mścicieli. Bendis bardziej mi pasuje w tych numerach, w których jest mniej akcji, a więcej dialogów. Tak więc czekam na NA#38, które zapowiada się jak jedna wielka rozmowa. A później będzie Sekretna Inwazja.

A na koniec coś nie z Marvela, czyli bohater poprzednich dwóch notek - Goon. Tutaj w numerze 20. A w nim: Franky szukający kobiety dla siebie oraz powrót Księżycowego Świetlika i jego dwóch asystentek (znanych chociażby z wydanego u nas Zbira /tom 2/). I tyle. Znacznie lepiej czyta się przygody głównego bohatera w wydaniach zbiorczych, niż w takich 20-sto planszówkach. A graficznie jak zwykle na wysokim poziomie.

Z USA mówił do Państwa Mariusz Max Kolonko.