#2162 - Księżniczka Leia

Punkt wyjścia pięcioczęściowej mini-serii napisanej przez Marka Waida z rysunkami Terry`ego Dodsona zapowiada interesującą opowieść. Pomysł na pogłębienie postaci Lei, która po wydarzeniach przedstawionych w "Nowej nadziei" nie tylko straciła swój dom i ojczyznę, ale w zasadzie cywilizację, w której się wychowała i z którą się identyfikowała sam w sobie wydaje się obiecujący.

#2147 - Boba Fett: śmierć, kłamstwa i zdrada

Nigdy chyba nie pojmę fenomenu Boby Fetta. Łowca nagród, który w swoim kinowym debiucie dosłownie mignął na ekranie w „Imperium Kontratakuje”, w stosunkowo krótkim czasie stał się wśród fanów postacią zgoła kultową. Wiem, że to typowy badass, którego wszyscy fanboje kochają – milczący, tajemniczy, ze świetnym designem, snujący się na drugim planie niezauważalny, dla przeciętnego odbiorcy. Ale żeby aż tak?

#2059 - Mroczne Imperium

Czy bez „Mrocznego Imperium” nie byłoby renesansu „Gwiezdnych Wojen” na początku lat dziewięćdziesiątych? Nie spodziewajcie się, że w tym tekście będę próbował odpowiedzieć na to pytanie. Nie jestem przekonany czy w ogóle jest sens je stawiać. Na pewno „Mrocznego Imperium” nie byłoby bez… „The Light and Darkness War”. 

#2048 - Rzut za 3: Star Wars

„W cieniu Yavina” (Brian Wood, Carlos D`Anda)

W 2013 roku Dark Horse wystartowało z serią, która miała stać się flagowcem ich odnowionej gwiezdnowojennej franszyzy. Akcja on-goinga zatytułowanego po prostu „Star Wars” rozgrywa się w chyba najciekawszych okresie sagi – tuż po bitwie o Yavin, a przed akcją „Imperium Kontratakuje”. Na stanowisku scenarzysty zatrudniono Briana Wooda, twórcy z dorobkiem (autorskie „DMZ”, „Demo”, „Northlanders”, praca przy między innymi „X-Men” i „Moon Knight” dla Marvela), o jakim większość rzemieślników pracujących przy komiksach z logo „SW” może pomarzyć. Oprawą graficzną zajął się Carlos D`Anda, a rysunki Alexa Rossa zdobiły okładki – prawdziwy dream team, przynajmniej w skali Dark Horse.

#2021 - Star Wars #1: Skywalker atakuje!

Wraz z przejęciem Lucasfilmu przez Disney`a w dziejach „Gwiezdnych Wojen” rozpoczęła się zupełnie nowa era. Przy okazji tej transakcji prawa do publikacji komiksów na podstawie największej popkulturowej marki na świecie wróciły do Marvela. Budowane przez lata w Dark Horse Comics komiksowe expanded universe przestało być kanoniczne (czytaj – dla wielu fanów po prostu wylądowało w koszu) i niemal od zera rozpoczęto budowanie nowej starwarsowej mitologii.

#1998 - Darth Vader i widmowe więzienie

Dark Horse Comics żegnało się z marką „Gwiezdnych Wojen w wielkim stylu. „Darth Vader i widmowe więzienie” to jeden z ostatnich komiksów, który ukazał się z charakterystycznym czarnym logo wydawnictwa i jednocześnie jeden z najlepszych komiksów rozgrywających się w świecie wymyślonym przez George`a Lucasa, jakie przyszło mi przeczytać.

#1948 - Cienie Imperium

„Shadows of the Empire” powstało w dziwnym dla „Gwiezdnych Wojen” okresie – już na fali zapoczątkowanej przez trylogię Thrawna i komiksy od Dark Horse, ale jeszcze przed apogeum nowej starwarsowej manii, która zapoczątkowana zostanie po wprowadzeniu do kin odświeżonej wersji klasycznej trylogii.

#712 - Rzut za 3: Gwiezdne Wojny

"Star Wars: Wektor" nr.01

(Mick Harrison, John Jakcson Miller, Scott Hepburn, Douglas Wheatley)

Dwutomowa historia "Wektor" to nietypowo opowieść, która w jednej, spójnej fabule łączy wątki czterech seriali ze świata "Gwiezdnych Wojen". Mick Harrison i John Jackson Miller bardzo sprytnie zinterpretowali ideę komiksowego crossovera. W każdej z poszczególnych serii pojawia się wątek śpiącej Jedi Celesty Murne i przeklętego talizmanu Karnessa Muura, a przynajmniej w dwóch z nich pełni wręcz kluczową rolę i naprawdę zmienia status quo. Slogan, że nic naprawdę nie będzie takie samo ucieleśnił się w "Mrocznych czasach" i w "Dziedziectwie".

"Wektor" można czytać wszerz, chronologicznie, śledząc historię od "Rycerzy Starej Republiki" (pikarejskie przygody niezdarnego Zayne`a Carricka), przez "Mroczne czasy" (okres zaprowadzania w galaktyce porządku przez Vadera) i "Rebelię" (początki walki przeciwko Imperium), aż po "Dziedzictwo" (kiedy Sithowie przejęli władzę). Można czytać go również wzdłuż, to znaczy skupiają się tylko na swoim ulubionym on-goingu, nie interesując się tym, co stało się w sąsiednich seriach. Redaktorzy i scenarzyści DC i Marvela powinni uczyć się od ludzi z Dark Horse, jak należy konstruować crossy w sposób zgrabny i zazębiać poszczególne elementy, aby wszystko do siebie pasowało.

I jeszcze słówko o oprawie graficznej, bo w pierwszej części "Wektora" jest ona dość ciekawie skontrastowana. Rysunki w "KoTORze" autorstwa Scotta Hepburna są bardzo mocno zdeformowane, momentami aż do granic czytelności. Nie prezentuje się to zbytnio korzystnie, w przeciwieństwie do roboty Douglasa Wheatley`a mocno przywiązanego do realistycznej ortodoksji. Obok Weavera to drugie nazwisko wśród rysowników SW naprawdę godne zapamiętania.

"Star Wars: Dziedzictwo" nr.02 – "Kawałki"

(John Ostrander, Adam DeKraker, Travel Foreman, Colin Wilson, Jan Duursema)

W "Kawałkach" pojawia się ten sam chwyt, co w drugim tomie "KoTORa" – wątek główny schodzi na dalszy plan, a mocniej wyeksponowane zostało ogólne tło fabuły, pojawiają się nowe również nowe wątki i postacie, charaktery postaci zostają pogłębione (choćby przez retrospektywne przywołanie ich biografii). Losy Cade`a Skywalkera zostawiono nieco na boku, a fabuła skupiła się bardziej na rozgrywkach pomiędzy trzema głównymi siłami walczącymi o polityczne wpływy w galaktyce w ponad 130 lat po "Nowej Nadziei". Wierni Roanowi Felowi spadkobiercy Imperium badają możliwości zawarcia przymierza z niedobitkami Sojuszu, by wspólnie usunąć z Coruscant podstępnych Sithów. Obok rycerzy Jedi, którzy na razie kryją się w cieniu, swoją rolę będą mieli również do odegrania Yuuzhan Vongowie, którzy dość niespodziewanie pojawili się na Ossusie. Na scenie pojawia się również matka Cade`a i mieszająca wszystkim szyki szef imperialnego wywiadu Nyna Calixte. Dla mnie wielkim atutem "Dziedzictwa" jest brak jednoznacznego podziału na dobrych i złych, bo każdej z tych postaci, które kierują się różnymi pobudkami, nie można powiedzieć czy stoją po jasnej, czy po ciemnej stronie Mocy. Oni po prostu realizują swoje interesy. Nawet szlachetni Jedi, aby odbudować Zakon gotowi posunąć się do bardzo niebezpiecznych i moralnie dwuznacznych czynów.

W przeciwieństwie do tomu poprzedniego, pracą nad oprawą graficzną podzieliło się kilku artystów. Na ich tle nie wypada nie doceniać porządnej roboty, jaką regularnie wykonuje Jan Duursema, choć na dłuższą metę jej styl strasznie męczy moje oczy. Na podobnym poziomie i w dość podobny stylu rysuje Adam DeKraker, natomiast mocno uproszczona, ciążąca ku cartoonowi kreską dysponuje Travel Foreman. Colin Wilson ze swoim niedbałym, nieciekawym i ociekającym niepotrzebny tuszem odstaje nieco od reszty stawki.

"Star Wars: Rycerze Starej Republiki" nr.04 – "Zaślepieni nienawiścią/Rycerze cierpienia"

(John Jackson Miller, Bong Dazo, Dustin Weaver)

Na dobrą sprawę powinienem być ukontentowany zawartością dwupaku "Zaślepionych nienawiścią/ Rycerzy cierpienia", bo w sumie dostałem to, czego chciałem. Mandalorianie atakuję Taris, Zayne stawia czoło mistrzowi Lucienowi, comeback zalicza Rohlan, dzieje się dużo i szybko. Ale wszystko to jakieś takie wyprane z emocji, bez smaku, nie angażujące czytelnika, pozostawiające go obojętnego. Choć tradycyjnie, całkiem dobrze narysowane. Bong Dazo wypracowuje swój styl (zgoła nieoryginalny, choć rozpoznawalny), który może się podobać. Redaktorom Marvela musiał się on przypaść do gustu, skoro jego nazwisko przewija się na liście płac Domu Pomysłów. Dustin Weaver wciąż robi na mnie wrażenie swoją wycyzelowaną kreską i wydaje mi się, że rysuje jeszcze lepiej, niż w początkowych tomach. Wszystko wydaje się więc w porządku, ale...

Wraz z lektura czwartego tomu "Rycerzy Starej Republiki" na dłuższą chwilę zakończyła moją przygodę z komiksami ze świata "Gwiezdnych Wojen". Osiągnąłem swój limit tolerancji dla korzystania z niemożliwie zużytych klisz, wytartych schematów, uciekaniu się do konwencjonalnych chwytów, ciągle eksploatowanych w kolejnych albumach i seriach. Więcej wchłonąć nie mogę. Kolejni chałturzący autorzy opowiadają na dobrą sprawę kilka tych samych historii w różnych dekoracjach, z różnymi postaciami, nieznacznie zmieniając jakieś na dobrą sprawę nieistotne szczegóły lub dodając jakiś motyw od siebie. Ciągle przerabia się te same wątki, tylko w innych konfiguracjach. Na razie mam dość. I tak się zastanawiam nad "drobnymi" detalami – czy technologia w odległej galaktyce od kilku tysięcy lat swoi w miejscu, zupełnie się nie zmieniając? Czy świat wymyślony przez Lucasa musi być ciągle rozrywany przez jakieś wojny i konflikty, czy nie da się napisać dobrej, innej fabuły traktującej o nieco mniej "ciekawych" czasach? Czy w ogóle nie da się opowiedzieć historii, w której nie padłby ani jeden wystrzał z blastera?

#711 - Rzut za 3: Różności z Egmontu

"Star Wars: Dziedzictwo" nr.01 - "Złamany"

(Johna Ostrander, Jan Duursema)

Przez trzydzieści lat od premiery "Nowej Nadziei" uniwersum Gwiezdnych Wojen rozrosło się do niebotycznych rozmiarów. Liczba gier komputerowych, książek, komiksów, a ostatnio także seriali, przyrasta w takim tempie, że trudno je wszystkie ogarnąć. W wielkiej opowieści sięgającej tysiące lat wstecz i dziesiątki lat po pamiętnej Bitwie o Yavin (swoisty punkt zero starwarsowej historii) pozostało coraz mniej białych plam do wypełnienia. Seria "Legacy" zabiera nas najdalej w przyszłość, prawie 125 lat po "Powrocie Jedi", kiedy w Expand Universe wydarzyło się bardzo wiele. Po wyczerpującej i długotrwałej wojnie z Yuuzhan Vongami (seria książek "Nowa Era Jedi"), odrodzony zakon Sithów wykorzystując słabość Galaktycznego Sojuszu i sprzymierzając się z admiralicją lojalną wobec idei imperialanej, przejął władzę w kosmosie Lucasa. Historia przedstawiona na kartach komiksu rozpoczyna się w momencie wstąpienia Dartha Krayta na imperatorski tron…

"Dziedzictwo" niemal w całości zostało stworzone przez Johna Ostrandera (scenariusz) i Jan Duursemę (rysunek), która w kilku numerach oddaje ołówek innym ilustratorom. Duet mający na swoim koncie dziesiątki komiksów ze świata SW (razem pracowali między innymi przy on-goingu "Republika" czy cyklu mini-serii "Star Wars: Jedi") dobrze wie, jak pisać opowieści rodem z odległej galaktyki. I biorąc pod uwagę standardy gwiezdnowojenne, komiks opisujący przygody Cade'a Skywalkera, dalekiego potomka Luke'a, zapowiada się na całkiem porządną opowieść. Choć wątek rozgrywek o władzę jest bardzo uproszczony, relacje pomiędzy bohaterami rażą naiwnością, a fabuła jest do bólu sztampowa, to i tak "Dziedzictwo" podoba mi się bardziej od "KoTORa", który znacznie lepiej prezentuje się jedynie pod względem graficznym. Jeśli miałbym polecić komuś, kto nie pamięta, jaki kolor miał miecz świetlny Luke'a Skywalkera w starej Trylogii, komiks ze świata SW, to wybrałbym właśnie tę serię.

"Fantasy Komiks" nr.08

(Christophe Arleston, Adrien Floch, Ulrig Godderidge, Eric Cartier)

Mniej stron, wyższa cena, nieco gorszy standard edytorski, węższa dystrybucja, rzadsza częstotliwość publikacji, ale przynajmniej twardsza, lakierowana okładka – tak w największym skrócie można opisać ósmy numer "Fantasy Komiksu".

W magazynie niespodziewanie korzystnie prezentują się "Rozbitkowie z Ythaq", których w poprzednim tekście skazałem na równię pochyłą. Jak widać, pochopnie. Arleston zgrabnie wybrnął z plątaniny nagromadzonych wątków, wyprowadził historię na prostą i dał nadzieję na wielki finał w najbliższych tomach. Jak zwykle Adrien Floch trzyma fasonm choć nieco słabiej zaprezentował się w "Sloce". O historii napisanej przez Ulriga Godderidge'a oprócz tego, że kojarzy się z "Avatarem" i fabularnie jest dość podobna do "Rozbitków", ciężko jest jeszcze coś konkretnego napisać. W ósemce zadebiutowały również dwie nowe pozycje. "Krasnoludy" to seria humorystycznych stripów, która godnie zastąpiła "Barboka i Blondelle" i "Gobliny", a "Wyprawa Alunysa" to kolejna opowieść ze świata Troy, zamykające się w jednym albumie (podzielonym przez Egmont na dwie połówki). Jak widać Arleston musi dysponować jakąś linią produkcyjną, skoro z taką regularnością wypluwa kolejne komiksy swojego autorstwa. W tym przypadku zawiodła jednak kontrola jakości, bo komiks prezentuje się mizernie, nawet na standardy arlestonowskie. Ot, kolejna, schematyczna opowiastka przygodowa, doprawiona sporą dawką humoru. Pod względem graficznym prezentuje się słabo – czyżby na francuskim rynku brakowało dobrych cartoonistów? Z Polski kilku możemy dosłać…

"Star Wars: Rycerze Starej Republiki" nr.03 – "Dni strachu/ Noce gniewu"

(John Jackson Miller, Dustin Weaver, Brian Ching i Harvey Tolibao)

W trzecim tomie "Rycerzy Nowej Republiki", w którym Zayne i Gryph żegnają się z Jarael i Camperem, historia dzieli się na dwa wątki. Przygody niezdarnego padawana i obrotnego gangstera w ogarniętym konfliktem z Mandalorianami kosmosie coraz mocniej przypominają mi gwiezdnowojenną wersję powieści łotrzykowskiej, choć nie brak jej elementów poważnych. Niestety, należą one do najsłabszych momentów „Dni strachu” i nie mogą równać się z przysmakami trandoshanskiej kuchni serwowanej przez Johna Jacksona Millera. Natomiast w "Nocach gniewu" scenarzysta wplątuje dwójkę przemytników w intrygę Lorda Adaski, nowego, ważnego gracza na geopolitycznej mapie starwarsowej galaktyki. Chyba tylko w amerykańskich komiksach jest możliwe łączenie naiwnej metafory rasizmu, segregacji rasowej i niebezpieczeństw związanych z manipulacjami genetycznymi z totalnie kiczowatym wątkiem kosmicznymi ślimakami pożerającymi całe systemu słoneczne rodem z campowego science-fiction lat sześćdziesiątych.

Oprawa graficzna, autorstwa tercetu Weaver-Ching-Tolibao wciąż utrzymuje się na wysokim poziomie, a ja wciąż czekam, kiedy na poważnie zacznie się wątek wojen mandaloriańskich. Niby do jakichś potyczek dochodzi, niby jakieś działania wojenne są prowadzone, ale to wszystko tak naprawdę nie jest godne przodków Boby Fetta. Najsłabszy tom z cyklu.

#707 - Rzut za 3: Egmontowe rozmaitości

"Fantasy Komiks" nr.07

(Christopher Arleston, Adrien Floch, Jean Charles Gaudin, Frederic Peynet, Phillipe Pellet)

Listopadowy numer "Fantasy Komiks" był ostatnim wydanym w formule trzech tomów pomniejszonego formatu upchniętych w jednym albumie, dostępnym co miesiąc, w każdym kiosku, za przystępną ceną (wtedy jeszcze wolną do podatku VAT). W takiej formie periodykowi określanemu, jako "ostatnia nadzieja zeszytówek", udało się przetrwać ponad pół roku. To całkiem niezły wynik, jak na nasze trudne, rynkowe warunki. Sprzedaż było podobno na tyle dobra, że niewiele brakło, aby dało się utrzymać magazyn w ówczesnej cenie i objętości. Kiedy siódmy numer "FK" był dostępny w sprzedaży, wiadomo już było, że za kolejny numer, odchudzony o 30 stron, trzeba będzie zapłacić 10 złotych więcej. Co gorsza, zniknął on z kiosków i miał być dostępny jedynie w salonikach prasowych i sklepach specjalistycznych. Chce wierzyć, że Egmont, znający przecież od podszewki realia wydawnicze, zrobił wszystko, co w było w jego mocy, aby "Fantasy Komiks" miał szanse stać się sukcesem…

Zawartość siódemki prezentuje się dość mizernie. To jeden z najsłabszych tomów cyklicznej antologii fantasy, jaki miał okazję ujrzeć światło dziennie. Moi ulubieni "Rozbitkowie z Ythaq" gonią w piętkę. Scenariuszowo Arleston dotarł do momentu, gdzie czytelnika męczą już kolejne perypetie, mnożenie zakulisowych machinacji i fabularnych twistów, a oczekuje satysfakcjonującego rozwiązania. Kiedy go nie dostaje, tak jak ja, traci żywe zainteresowanie serią. Tocząca się we własnym, wolnym tempie przez trzy kolejne tomy "Zaraza" zaczyna wiać nudą. Natomiast ostatnie tomy "Lasów Opalu" zacierają fatalne pierwsze wrażenie, jakie zrobiła na mnie seria Arlestona i Pelleta. Z rażącej sztampą historii awansowała na co najwyżej przeciętną opowieść utrzymaną w klimacie heroic fantasy. I jest najjaśniejszym punktem "FK #7"...

"Star Wars: Rycerze Starej Republiki" nr.02 - "Flashpoint"

(John Jackson Miller, Dustin Weaver, Brian Ching i Harvey Tolibao)

Po pełnym akcji pierwszym tomie "Rycerzy Starej Republiki", w jego kontynuacji akcja wyraźnie zwalania, a zwarta fabuła rozłazi się na zaplanowanego na dziesiątki numerów on-goinga. Z tomu na tom Zayne Carrick nagle przestaje być najbardziej poszukiwanym przestępcą w galaktyce, z czym zapewne może mieć związek atak Mandalorian na Starą Republikę. Niemniej nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że John Jackson Miller ma skłonność do zapominania o wątkach poruszonych w poprzednich zeszytach. To samo zresztą powtarza się przy okazji "Dni strachu i nicy gniewu", kolejnym albumie z serii. Mnie taka rozlazła kompozycja nie przekonuje przynajmniej od czasów, kiedy na tym samym, w latach dziewięćdziesiątych, potknął się Marvel. Brakuje mi również odpowiedniej ekspozycji nowych wątków. Jak sądzę wynika to z autorskiego założenia, że potencjalny czytelnik będzie dobrze zorientowany w gwiezdno-wojennych realiach, kodeks Mando nie ma dla niego żadnych tajemnic,podobnie jak zwyczaje Ithorian. Nie jest żadnym problemem zlokalizowanie potrzebnych informacji w Bibliotece Ossus lub Wookiepedii, niemniej komiks wydaje się przez to jeszcze bardziej hermetyczny i niepełnowartościowy, skoro w jego zrozumieniu trzeba posiłkować się tego typu brykami. Przeciwwagą dla tych niedoróbek jest oprawa graficzna, która jest niewątpliwym atutem "KOTORa". Brian Ching znajduje się ścisłej czołówce grafików pracujących przy tytułach "Star Wars", a Dustin Weaver w niczym mu nie ustępuje. Patrząc na jego prace nie można się dziwić Domu Pomysłów, który zatrudnił go do pracy przy ambitnym projekcie Jonathana Hickmana "S.H.I.E.L.D.". Niestety rysunki i humorystyczne wstawki, które występuje w jeszcze większym natężeniu, niż w poprzednim trejdzie, nie są w stanie uratować "Flashpoint", który komiksem jest bardzo przeciętnym.

"Komiksowe Hity" nr.01 – "Mass Effect: Odkupienie"

(Mac Walters, John Jackson Miller, Omar Francia)

I kolejny komiks oparty na motywach produkcji studia BioWare, w dodatku napisany przez tego samego scenarzystę. I o ile Miller przy okazji "Gwiezdnych Wojen" poradził sobie całkiem całkiem, o tyle jego skrypt do "Odkupienia", aż prosi się o nazwanie go miałką historyjką, godną co najwyżej gry komputerowej. Kiepskiej gry komputerowej. Fabułę można zamknąć w prymitywnym schemacie "wyeliminuj wrogów, wykaż się zręcznością mijając pułapki i przeszkody, przetrwaj do kolejnej cut-scenki, którą i tak przewiniesz, bo kogo interesuje historia w grze?". Komiksowy "Mass Effect" razie niepoprawnie skonstruowaną intrygą i papierowymi bohaterami, kierującymi się kompletnie nieprzekonującymi motywacjami. Przynajmniej tak to wygląda dla mnie, nie mającego przyjemności zmierzenia się z grą. Niewiele więcej dobrego da się powiedzieć o oprawie graficznej, która dorasta do średniego poziomu mainstreamowych produkcji, ale jest bardzo męcząca podczas lektury. Małe zróżnicowanie planów, momentami kulejąca kompozycja, „przegadane” kadry i kreska pozbawiona błysku sprawiają, że trudno dobrnąć do ostatniej strony prequela "Mass Effect 2".

#691 - Star Wars Komiks: Wydanie Specjalne nr. 04/2010

Kolejny raz gościmy na naszych łamach Michała Ochnika, który zgodnie z nową, świecką tradycją, zajmuje się na Kolorowych komiksami spod znaku "Star Wars", opisując kolejne numery serii "SW Komiks: Wydanie Specjalne". Zapraszamy do lektury!

Rebeliancki rozdział gwiezdnowojennej sagi został udokumentowany nie gorzej, niż ten przedstawiający kulisy Wojen Klonów. O ile jednak ten drugi reprezentowany jest głównie przez medium komiksowe i telewizyjne, o tyle ten pierwszy poznawaliśmy głównie za pośrednictwem pozycji książkowych. Pomiędzy mniej lub bardziej udanymi powieściami rozwijającymi poboczne wątki partyzanckiej walki Rebelii z Imperium zaplątała się też jedna seria komiksowa "Rebellion". Nie przetrwała ona jednak zbyt długo – po szesnastu numerach zdecydowano o zamknięciu tytułu. Najnowszy numer wydania specjalnego magazynu "Star Wars Komiks" zawiera historię, która pierwotnie ukazała się na łamach "Rebelliona" właśnie.

Główną bohaterką "Drobnych zwycięstw" jest Deena Shan, członkini ruchu oporu cierpiąca na wibrujący kompleks niższości. Dziewczyna, mimo kilku dość spektakularnych akcji na koncie, wciąż czuje, że nie dorasta do pięt ludziom, u boku których walczy – Luke'owi Skywalkerowi, Leii Organie czy Hanowi Solo. Niestety, pora na wizytę u psychoterapeuty nie jest zbyt sprzyjająca, bowiem okręt flagowy sojuszu, na którym obecnie znajduje się Deena jest w trakcie wariackiej ucieczki przed siłami Imperium. Traf chce, że okręt całkowicie przypadkowo ląduje w samym sercu stacji Bannistar, jednego z najważniejszych imperialnych pit-stopów w galaktyce. Rebelianci postanawiają wykorzystać tę niepowtarzalną okazję, by zadać wrogowi znaczący cios, niszcząc strategiczny punkt zaopatrzenia. Robią to ze świadomością, że misja jest niemal na pewno samobójcza…

Fabułę obserwujemy z perspektywy wyżej wspomnianej Deeny, która podczas tej akcji musi udowodnić sobie swoją wartość, uwierzyć w siebie, by ocalić przyjaciół… Słowem – zwykły, amerykański banał, do tego irytująco schematyczny. Trzecioosobowa narracja w komiksie nieco razi – trzeba mieć naprawdę dużo talentu i wyczucia, by taki zabieg nie wydawał się sztuczny i pompatyczny, a scenarzyście "Drobnych zwycięstw", Jeremy'emu Barlowowi, tego talentu i wyczucia wyraźnie brakuje. Fabuła leci jak po sznurku, możemy niemal odhaczać kolejne sztandarowe elementy. Niespodziewany dar od losu – jest. Bohaterskie poświęcenie w imię strawy – jest. Paskudny zły – jest. Niespodziewane ocalenie – jest. Na szczęście opowieść prowadzona jest na tyle sprawnie, by takie rażące uproszczenia fabularne przestały irytować, gdzieś tak w połowie lektury. Jak na komiks do przeczytania na kibelku czy przy porannej kawie – jest w porządku.

Komiks ratuje nieco bardzo dobra oprawa graficzna autorstwa Colina Wilsona. Postaci rysowane są w sposób realistyczny, emocje na twarzach bohaterów oddane są całkiem przyzwoicie (nie licząc jednej czy dwóch spektakularnych wpadek), bohaterowie znani z filmowej sagi też na ogół przypominają swoje ekranowe odpowiedniki. Sceny batalistyczne są świetnie narysowane, kolory dobrze podłożone, słowem – solidna rzemieślnicza robota.

"Drobne zwycięstwa" są zatem kolejnym czysto rozrywkowym komiksem w serii "Star Wars Komiks: Wydanie Specjalne". Jak na razie wszystko wskazuje na to, że kwartalnik nie podzieli losu "Fantasy Komiksu" i wciąż umożliwiać będzie zeszytówkowym miłośnikom regularne pielgrzymki do kiosków.

#595 - Star Wars Komiks: Wydanie Specjalne nr. 03/2010

Na naszych łamach po raz drugi (i z pewnością nie ostatni!) gościmy Michała "Misiaela" Ochnika, który tym razem bierze na warsztat komiksy z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Do tej pory na swoim blogu opisywał kolejne wydania periodyku "Star Wars – Wydanie Specjalne", a począwszy od numer szóstego, ta tradycja zagości na łamach Kolorowych Zeszytów. Zapraszamy do lektury!

Dopóki w 1999 roku w filmie "Mroczne Widmo" nie została nam przedstawiona postać Dartha Maula, Boba Fett był chyba jedyną postacią z odległej galaktyki, którą z czystym sumieniem można było nazwać badassem. Małomówny twardziel, ostatni z wojowniczej frakcji Mandalorian, któremu niestraszne żadne wyzwanie na stałe zagościł w świadomości fanów Gwiezdnych Wojen. Nic więc dziwnego, że jest to jeden z najczęściej eksploatowanych bohaterów uniwersum mieczy świetlnych i Mocy.

Wydana w ramach serii "Star Wars Komiks – Wydanie Specjalne" mini-seria "Boba Fett: Wróg Imperium" opowiada o pewnym zadaniu, do wykonania którego Darth Vader angażuje Fetta. Pozornie proste zadanie odszukania skradzionej szkatułki z tajemniczą zawartością szybko okazuje się mieć drugie, a nawet i trzecie dno, które odziany w stal najemnik odkrywa w miarę rozwoju śledztwa. Jakby tego było mało, Vader wysyła w ślad za Bobą zgraję najgorszych zbirów na wypadek gdyby najemnikowi przeszło przez myśl przywłaszczyć sobie artefakt.

O fabule trudno napisać coś ponad to, że jest – i w miarę rozsądnie tłumaczy kolejne wizyty Fetta w coraz to innych zakątkach galaktyki. Weteran komiksowego pióra John Wagner (najbardziej znany jako scenarzysta "Judge Dredda" i autor powieści graficznej "A History of Violence") w miarę poprawnie nakreślił intrygę. W fabule jest kilka ciekawych zwrotów akcji i jedno małe rozwiązanie fabularne, którego się nie spodziewałem. Osobiście przypadł mi też do gustu pewien element humorystyczny w postaci groteskowego Zakonu Pesymistów. Trzeba przyznać, że Wagner wykazał się dosyć przewrotnym poczuciem humoru.

Warstwa graficzna, delikatnie mówiąc, nie powala. "Wroga Imperium" narysowano w karykaturalnym, cartoonowym stylu, który po prostu nie pasuje do takiej brutalnej, przyciężkawej historii. Poza na ogół starannie narysowanym głównym bohaterem, postaci straszą zachwianymi proporcjami ciała i totemiczną mimiką. Cóż, rysownik Ian Gibson, operuje dość specyficznym stylem, który niezbyt pasuje do tego konkretnego komiksu. W tej kwestii duży minus. Dobrze chociaż, że kolory podłożono w sposób poprawny, co ratuje nieco wizualną stronę komiksu.

Właściwie trudno napisać o tym komiksie coś więcej. "Boba Fett: Wróg Imperium" to przeciętna historyjka z poprawną fabułą i koszmarnymi rysunkami. Jak na komiks za dychę to dość sporo, choć w ramach "Wydań Specjalnych" prezentowano nam już opowieści nieporównywalnie lepsze. Tym niemniej, jako lektura do poduszki nadaje się znakomicie.

#444 - Rycerze Starej Republiki #1: Początek

Błogosławieństwo George'a Lucasa na korzystanie z wątków, postaci, czy innych elementów z uniwersum "Gwiezdnych Wojen" na rynku wyrobów popkulturowych jest w praktyce gwarantem komercyjnego sukcesu. Świetnym tego przykładem jest Dark Horse Comics. Amerykańskie wydawnictwo komiksowe od 1991 roku jest w posiadaniu franczyzy na historyjki obrazkowe z imperium "Star Wars" i ze sporym powodzeniem z niej korzysta.

Choć w swojej ojczyźnie bohaterowie z mieczami świetlnymi i laserowymi blasterami wciąż pozostają w cieniu ubranych w kolorowe trykoty super-herosów, to i tak radzą sobie dobrze. W Polsce natomiast sytuacja ma się zupełnie inaczej. Komiksy spod znaku Marvela i DC nie mogą przyjąć się na naszym rynku, w przeciwieństwie do pozycji ze świata "Star Wars", w które obfitują półki w kioskach i księgarniach.

Potrzeba było czterech podejść, aby opowieści z odległej galaktyki zakorzeniły się na naszym rynku. W zamierzchłych czasach TM-Semic nie udało się opublikować do końca "Mrocznego Imperium". Okres największej prosperity komiksowej próbował wykorzystać Amber, zajmujący się wydawaniem powieści ze świata Gwiezdnych Wojen. Wiele nie zwojował, proponując kilkudziesięciostronicowe zeszyty w twardych oprawach i w horrendalnych cenach. Nieco później Mandragora zastosowała wariant odwrotny – taniej, ale w niższym standardzie edytorskim. Wynik był ten sam. Wreszcie udało się Egmontowi, choć gwoli ścisłości trzeba zaznaczyć, że dopiero za drugim podejściem. Może to świadczyć tylko o tym, że redaktorzy największej oficyny komiksowej w Polsce umieją wyciągać błędy z własnych niepowodzeń. Dzisiaj w kioskach można nabyć kolejny numer wysokonakładowego miesięcznika w przystępnej cenie, a co kwartał – wydanie specjalne o zwiększonej objętości. W księgarniach natomiast czekają wydania zbiorcze najlepszych opowieści z uniwersum SW. Do serii "Dziedzictwo" (w sumie ukazało się pięć albumów) i "Mroczne Czasy" (dwa albumy) dołączył kolejny cykl – Rycerze Starej Republiki.

Pierwszy zeszyt serii "Knights of the Old Republic" został wydany w styczniu 2006 roku i właściwie z miejsca stał się jednym z gwiezdnowojennych hitów. Cała historia zaplanowana jest w sumie na 50 zeszytów (zebranych w 9 albumach), a jej finał ujrzy światło dziennie w lipcu tego roku. Historia rozgrywa się podczas Wojen Mandaloriańskich, prawie cztery tysiące lat przed narodzinami Luke'a Skywalkera. W skomplikowanym kontinuum seria jest sequelem komiksowych historii z "Tales of the Jedi", a prequelem niezwykle popularnych gier komputerowych "Star Wars: Knights of the Old Republic".

W "Początku", pierwszym rozdziale opowieści, czytelnik jest świadkiem masakry młodych padawanów na ogarniętej wojną planecie Taris. O morderstwo swoich przyjaciół zostaje oskarżony Zayne Carrick, kandydat do tytułu najbardziej pechowego rycerza Jedi w historii. Tak naprawdę był on świadkiem całego zajścia i widział, jak mistrzowie zabijają swoich uczniów. Teraz, uciekając przed swoimi nauczycielami, wraz z przypadkowo napotkanymi sprzymierzeńcami, będzie musiał dowieść swojej niewinności przed Radą Jedi.

Nie ma się, co oszukiwać – "Rycerze Starej Republiki" to pulpa pełną gębą, dodatkowo mieląca ciągle te same motywy, które znamy z oryginalnej Trylogii, tylko w innych dekoracjach. Skrypt autorstwa Johna Jacksona Millera zapowiada typową opowieść przygodową z elementami humorystycznymi i wątkiem wielkiej konspiracji w tle. Autorowi trafiają się niewielkie wpadki, ale całość czyta się nieźle – o ile oczywiście tematyka gwiezdnowojenna jest znana potencjalnemu odbiorcy. Oprawa wizualna również stoi na solidnym poziomie, jak na masową produkcję.

Przyznam, że dla mnie, fana filmowych "Gwiezdnych Wojen", fenomen Expanded Universe, czyli wszystkich pozycji książkowych, komiksowych czy multimedialnych rozwijających mitologię kosmicznej sagi, jest zupełnie niepojęty. Niemniej cieszę się, że komiksy spod znaku "Star Wars" tak dobrze przyjęły się na polskim rynku. Fajna sprawa, że ludzie je kupują i czytają, bo zadaniem tych komiksów, podobnie jak recenzowanego przeze mnie niedawno "Fantasy Komiks" , jest oswajanie czytelników z obrazkowym medium w Polsce i rozpieszczanie starwarsowego fandomu na ziemi polskiej.

#272 - Star Wars Komiks

Podczas zeszłorocznej MFKi "Star Wars Komiks" był świeżo po premierze, i Jacek Drewnowski - redaktor serii - nie ukrywał obaw odnośnie tej inicjatywy. Minął rok, i w Łodzi można było usłyszeć, że "komiks sprzedaje się dobrze". Seria liczy sobie już czternaście zeszytów i dwa wydania specjalne, które na stałe zagościły w planach wydawniczych. Można zaryzykować stwierdzenie, że Egmontowi udało się wprowadzić na rynek regularną serię zeszytową. Jednak czy warto co miesiąc odwiedzać kiosk, by kupić kolejny zeszyt?

Od czasu TM-Semica na komiksy zeszytowe w Polsce nałożona jest klątwa ekonomicznej porażki. Dobry Komiks jest tego najlepszym przykładem, choć głównie z powodu zbyt wielkich planów, i nie odrobienia "pracy domowej" przed wejściem na rynek. Także Mandragora strzeliła sobie w stopę tworząc z własnych zeszytów wydania zbiorcze, co szybko doprowadziło do radykalnego spadku sprzedaży. Przykłady można mnożyć, jednak wszystkie tylko potwierdzają tezę, że w Polsce zeszyty nie mają szans. Dziesięć lat temu Egmont po raz pierwszy spróbował zaatakować zeszytami Star Wars, jednak wytrzymał tylko jedenaście numerów. Minęła dekada - nowa trylogia została zakończona, Lucas starannie dba by moda na Gwiezdne Wojny nie zmalała, a Egmont po zmianie sposobu dobierania komiksów odnosi sukces z zeszytową serią.

To właśnie połączenie tych czynników przyczyniło się do sukcesu całego przedsięwzięcia. Decyzja o tym, że każdy numer "Star Wars Komiks" jest zamkniętą całością pozwoliła otworzyć się na całą rzeszę przypadkowych - jednorazowych czytelników. Doskonale pamiętam jak skutecznie odstraszało mnie kupowanie komiksów DK od drugiej/trzeciej części większej historii, a co powiedzieć o osobie, która weszła do kiosku i po prostu szuka czegoś do poczytania? Druga sprawa, że największą grupą czytelników zapewne są fani Gwiezdnych Wojen, a nie komiksów. Ja sam kupuje te zeszyty właśnie jako fan filmów, a nie fan historii obrazkowych. Czas jednak wrócić do pytania zadanego na samym początku - czy warto sięgać po "Star Wars Komiks"?

Nie można zaprzeczyć, że redakcja stara się by każdy zeszyt był inny od poprzedniego. Pragnienie by nie zanudzić czytelnika kolejną taką samą historią jest tak silne, że Jacek Drewnowski na mfkowym spotkaniu "przepraszał" za tak częste pojawianie się Boby Fetta (cztery razy na okładce, pięć razy "w środku"). Komiksy są różne tak pod względem treści - dzieją się w czasach republiki, imperium, a także "między filmami", jak i formy - zdarzają się rysunki hiperrealistyczne oraz takie, które nadają się wręcz do książek z bajkami. Na pochwałę zasługuje również fakt, że bohaterami komiksów nie są tylko postaci znane z filmów, dzięki czemu tematyka opowieści jest o wiele bogatsza. No i nie można nie wspomnieć jak Egmont świetnie wykorzystuje zeszyty do promowania wydań albumowych. W drugim numerze sporo miejsca poświęcono premierze pierwszego tomu "Dziedzictwa", a w ostatnim - wrześniowym zaprezentowano prolog do "Mrocznych Czasów". W ten prosty sposób szansa na pozyskanie nowych czytelników na pewno wzrosła, i mam wrażenie, że ten zabieg będzie często wykorzystywany.

Niestety to co wpłynęło na sukces całego zamierzenia "Star Wars Komiks", jest również jego największą wadą. To właśnie dzięki krótkim historiom każdy numer jest zamkniętą całością, lecz równocześnie powoduje, że ich poziom nie zawsze jest najwyższych lotów. Spora część opowieści sprawia wrażenie, że została wybrana nie z powodu jakości, lecz wedle klucza "co zmieści się na ograniczonej liczbie stron". I właśnie dlatego uraczono nas chociażby "Dziećmi Mocy" (nr 1/2008), "Zrób to albo nie" (nr 3/2009) czy też "Być Bobą Fettem" (nr 9/2009).

Nie jestem w stanie wyobrazić sobie osoby, która nie lubi "Gwiezdnych Wojen", a mimo to kupuje te zeszyty. Dla mnie jest to kolejna okazja do odwiedzenia świata, który fascynuje mnie od lat, i przez to jestem w stanie przymknąć oko na niejednokrotnie słabe historie, w szczególności, że cena zeszytu nie jest wygórowana. Co najważniejsze jednak, możliwość pójścia co miesiąc do kiosku by kupić nowy numer, przypomina mi czasy dzieciństwa i to specyficzne uczucie zniecierpliwienia, kiedy na początku miesiąca, z przyspieszonym biciem serca, biegło się przed lekcjami do kiosku, by zobaczyć czy są już nowe numery "Batmana" albo "Spider-Mana"....