sobota, 16 lutego 2013

#1250 - Komix-Express 175

Na Alei Komiksu pojawiły się zapowiedzi trzech tytułów, które ukażą się w ramach Wielkiej kolekcji komiksów Marvela od Hachette. W chronologicznej kolejności będą to "Hulk. Niemy krzyk", "Thor. Odrodzenie" i "Avengers. Upadek Avengers". "Silent Screams" jest częścią docenionego przez krytyków i wielbionego przez fanów runu Petera A. Davida, którego niewielką część polski czytelnik mógł poznać na łamach "Mega Marvela". Album zbiera numery #370-377 oryginalnej serii "The Incredible Hulk" wydane pomiędzy czerwcem 1990, a styczniem 1991. Oprawą graficzną zajął się znakomity Dale Keown, a ja, choć tego akurat tomu nie znam, bardzo cenię sobie robotę, jaką PAD wykonał z Zielonym Gigantem. Drugą premierową pozycją będzie "Thor. Reborn", czyli historia odrodzenia Boga Piorunów według J. Micheala Straczynskiego i Oliviera Coipela. Album był pierwotnie częścią sporej reorganizacji tytułów z rodziny Avengers, gdy debiutowali "New Avengers" między innymi. Była to trzecia seria z Thorem w roli głównej, która również cieszy się dobrą opinią. Trzecim komiksem będzie "Avengers. Disassembled", album znany już z oferty Mucha Comics. Opowieść o upadku klasycznych Mścicieli to początek trwających prawię dekadę rządów Briana M. Bendisa w Domu Pomysłów. Album, zbierający następujące zeszyty "Avengers #500–503" oraz "Avengers Finale" i rysowany przez Davida Fincha oraz okraszony występami gościnnymi wielu innych twórców, przygotowuje niejako grunt pod "New Avengers".

Mamy dopiero luty, ale już znamy pierwszego zagranicznego gościa, który pojawi się w Łodzi. Tak, jest to bomba i nie, nie będzie to Grzegorz Rosiński, tylko Keno Don Hugo Rosa, znany lepiej jako Don Rosa. Jeden z najsłynniejszych rysowników, tworzących w imperium Disney`a i autor absolutnie znakomitych "Życia i czasów Sknerus McKwacza", za które otrzymał Nagrodę Eisnera w 1995 roku będzie gwiazdą pierwszej wielkości 24. Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi. Obok Carla Barksa uchodzi on za najlepszego autora "kaczych" opowieści.

Już w marcu swoją premierę będzie miał drugi tom książkowych "Żywych Trupów". Podobnie, jak w przypadku premierowego tomu, jego autorami będą Robert Kirkmana i Jay Bonansinga, a powieść ukaże się nakładem wydawnictwa Sine Qua Non. "The Walking Dead: Droga do Woodbury" będzie opowiadała historię Lilly Caul, która trafia do tytułowego miasteczka i będzie miała wątpliwą przyjemność zapoznać się z tajemniczym Gubernatorem. Przekład przygotował Bartosz Czartoryski, a okładkę - Robert Sieniecki. Oto opis tej pozycji:

Plaga zombie zalewa przedmieścia Atlanty. Lilly Caul wraz z przyjaciółmi walczy o przetrwanie, szukając ocalenia w ogrodzonym murem miasteczku Woodbury.Z początku miejsce wydaje się idealnym schronieniem: za jedzenie płaci się pracą, każdy ma dach nad głową, a otaczająca osiedle barykada skutecznie chroni przed atakami zombie. Nad wszystkim sprawuje pieczę tajemniczy Philip Blake, który każe nazywać się Gubernatorem, a mieszkańcy bez protestów poddają się jego słowom. Lilly zaczyna jednak podejrzewać, że w rzeczywistości miasto gnije od środka... Kiedy wraz z grupą rebeliantów zdecydują się wydrzeć władzę ze szponów Gubernatora, droga do Woodbury stanie się autostradą prowadzącą prosto do piekła.

A tymczasem na blogu Pawła Deptucha pojawiła się solidna aktualizacja zbierająca w jednym wpisie ostatnie newsy ze świata nie tylko Trupów, ale również "Invincible". Seksowne i mniej seksowne figurki, zombie-słuchowisko, informacje o najnowszym spin-offie "Niezwyciężonego" ze scenariuszem Phila Hestera i rysunkami Todda Naucka zatytułowanym "Invincible Universe" - po szczegóły odsyłam do źródła. No i muszę wspomnieć o tym, że na łamach bezpłatnego dodatku do "Nowej Fantastyki" Deptuch pisze komiksowe felietony związane z albumami wydanymi za granicą. Do tej pory w cyklu "Chmurki za miedzą" pojawiły się teksty o "The Strange Talent of Luther Strode" oraz o "Frankensten's Womb". Zdradzę, że w numerze marcowym (dostępnym od 25 lutego) pojawi się tekst o "Sea Bear & Grizzly Shark" Ryana Ottley'a i Jasona Howarda. W kolejnych wydaniach na pewno będzie dużo o tytułach z Image Comics więc zachęcam do sprawdzenia co w trawie piszczy.



Wydawnictwo SmallPress.pl rusza na podbój polskiego rynku webkomiksów. 15 lutego swoją premierę miał "Ultra Minion" ze scenariuszem Łukasza Kowalczuka i rysunkami Macieja Czapiewskiego, a 18 lutego wystartuje "Rotmistrz Polonia" również ze skryptem Kowalczuka, ale z kreską Łukasz Godlewskiego. Oba mają być aktualizowane co tydzień (powodzenia z regularnością!), a w przygotowaniu są również dwa inne webkomiksowe projekty ("Valiant Skateboarding French Bulldogs" oraz sieciowa wersja zina "Nienawidzę Ludzi"). SmallPress obiecuje, że jeśli zainteresowanie komiksami będzie duże, to ukażą się one w wersji papierowej z bonusowym materiałem, zatem klikajcie, czytajcie i komentujecie!

Już 22 lutego o godzinie 17:00 w Pracowni Komiksowej WiMBP w Gdańsku (przy ulicy Grunwaldzka 82) w ramach Dyskusyjnego Klubu Komiksu odbędzie się spotkanie pod tytułem "Fenomen Marvela - popkulturowy panteon herosów". Prowadzący panel dyskusyjny Przemysław Zawrotny będzie przyglądał się z Damianem Kają i Przemysławem Kołodziejem fenomenowi ubranych w kolorowe trykoty herosów. Oto oficjalna zapowiedz spotkania:

Żeby dziś nie wiedzieć, kim są Spider-Man, Wolverine, Kapitan Ameryka, Hulk czy Iron Man, trzeba być albo eremitą, który ostatnie kilkadziesiąt lat spędził w samotni na pustyni, albo kimś pokroju cioci May, która dopiero po owych kilkudziesięciu latach dowiedziała się, że jej siostrzeniec Peter Parker przebiera się w wolnych chwilach w kostium Człowieka Pająka. Nazwanie superbohaterów znanych z komiksów wydawanych od pół wieku przez wydawnictwo Marvel Comics ikonami popkultury nie jest z pewnością przesadzone. Zapraszamy zatem wszystkich zainteresowanych (również eremitów) na panel dyskusyjny, podczas którego przyjrzymy się wspólnie temu fenomenowi. Wśród poruszanych zagadnień znajdą się między innymi takie kwestie jak przemiany zamaskowanych herosów w historii oraz ich wpływ na rozwój komiksu (oraz kina rozrywkowego), a także na kształt samego wydawnictwa i jego oferty. Istotne będzie także postrzeganie uniwersum Marvela jako świata, w którym stworzona została popkulturowa mitologia - spójna i atrakcyjna dla czytelnika.

Geoff Johns opuszcza Hala Jordana. Po liczącej niemal sto zeszytów i trwającej dziewięć lat przygoda autora "Justice League" i "Aquamana" z Zieloną Latarnią dobiega swojego końca. Ależ ten czas leci! Przecież jeszcze nie tak dawno zachwycałem się "Green Lantern: Rebirth" i po tym, co zobaczyłem w "Sinestro Corps War" z niejakim niepokojem czekałem na "Blackest Night". Wiadomo, że finał runu Johnsa będzie miał miejsce w "Green Lantern" #20 i trzeba się spodziewać po tym zeszycie mnóstwa atrakcji, Ostateczny los Sinestra, powrót Hala Jordana i rozwikłanie tajemnicy First Lanterna - to tylko kilka z zapowiedzianych wątków. Wystąpi plejada rysowników, którzy przez lata współtworzyli legendę "GL" - Doug Mahnke, Ethan Van Sciver, Ivan Reis i Joe Prado. Wiele można zarzucić Johnsowi, ale faktem pozostaje, że gdy zabierał się za Jordana wielu było pogodzonych z faktem, że latarnik Srebrnej Ery został odesłany do lamusa. Pochodzący z Detroit twórca miał jednak swój pomysł na przedefiniowanie i zreformowanie świata Green Lanternów. Pozostawił po sobie plejadę rożnokolorowych korpusów, nowego ziemskiego latarnika na miarę XXI wieku, bardziej złowieszczego, niż kiedykolwiek Sinestra i w pełni rozwinięta mitologię zielonych. Nie wiadomo jeszcze kto przejmie po nim pałeczkę.

Fani Bryana Lee O’Malley`a muszą dozbroić się w cierpliwość. Następca kultowego "Scota Pilgrima" nie ukaże się wcześniej, niż w przyszłym roku z powodu kontuzji barku, której autor nabawił się zeszłego lata. Pomysł na "Seconds" wpadł do głowy O`Malley`owi, kiedy pracował w restauracji w Toronto i obmyślał fabułę drugiego tomu "Pilgrima". Główną bohaterką komiksu ma być Katie, a jego fabuła ma w 90% rozgrywać się właśnie w restauracji, która będzie nazywała się "Seconds". Jeden z najbardziej wyczekiwanych komiksów tego sezonu został zapowiedziany w 2011, a jego publikacją zajmie się imprint Villard należący do wydawnictwa Random House.

czwartek, 14 lutego 2013

#1249 - B.P.R.D.: Hell On Earth - The Transformation of J. H. O'Donnell

O ile okazjonalnie chętnie kupuję one-shoty sygnowane tytułem „Hellboy”, o tyle jego bratnim „B.P.R.D.” nigdy się bliżej nie interesowałem i gdyby nie tzw. gościnny występ Piekielnego Chłopca w niżej recenzowanym komiksie, to wcale bym po niego nie sięgnął. A wówczas straciłbym jedną z najciekawszych historii spłodzonych przez umysł Mike’a Mignoli (choć tym razem w duecie ze Scottem Allie’em). Niby „The Transformation of J. H. O’Donnell” się nie zachwycam, ale w ciągu kilku godzin od chwili położenia nań swoich rąk przeczytałem go już trzy razy.

Centralną postacią komiksu jest specjalizujący się w okultyzmie i językach starożytnych tytułowy profesor, który wiele lat temu postradał zmysły, a którym Biuro Badań Paranormalnych i Obrony z pewnego specyficznego powodu stale się opiekuje (oficjalnie: stale go zatrudnia). Poprzez rozmowę dwójki agentów biura poznajemy historię jego szaleństwa. Przenosimy się do 1987 roku, kiedy to w towarzystwie Hellboya wysłany został do zbadania biblioteki pozostałej po zmarłym nekromancie znanym jako Alessandro Divizia. W momencie, gdy bohaterowie rozdzielają się za murami jego posiadłości, rutynowa wyprawa przeobraża się w iście schizofreniczny koszmar.

Napięcie budowane jest powoli i konsekwentnie, tajemniczość i niepokój nie opuszczają nas ani na krok, a za sprawą pojawiającej się w pewnym momencie akcji równoległej tempo znacznie przyspiesza. Owa równoległość okazuje się zresztą stanowić dramaturgiczny trzon całej historii, aczkolwiek będące u jej podstaw drobne niedomówienia i sugestie wynikają także z częstej korespondencji narracji słownej i obrazkowej. Granica między subiektywizmem a obiektywizmem już na starcie zostaje zaznaczona, a jednak co chwila ulega mniejszemu czy większemu zatarciu. Dzięki temu opowieść, choć bardzo prosta, przypomina swoim charakterem legendę, gdyż mimo serwowania czytelnikowi pewnych informacji na przysłowiowej tacy, niektóre z przedstawionych wydarzeń poddawane są w wątpliwość.

Zdecydowanie najciekawsze jest to, co bezpośrednio związane z postacią O’Donnella, ale rola Hellboya jest tu niewiele mniej interesująca. Na pozór jego udział ma tylko dynamizować historię, no i stanowić czysto marketingowy wabik dla rozkochanych w nim czytelników. Jak mi się wydaje, ulega on tu jednak, powiedzmy, swego rodzaju demitologizacji, podobnej do tej, którą polscy fani mięli okazję lata temu poznać za sprawą znakomitej historii „Trollowa wiedźma” zawartej w zbiorze „Trzecie życzenie i inne opowieści”. Niestety, Mignoli i Allie’owi jakby zabrakło w pewnym momencie odwagi w związku z postacią Hellboya. Bo choć mocną stroną są tutaj wspomniane wcześniej niejasności, to akurat w jego wypadku brakuje przysłowiowej kropki nad i. Czegoś, co byłoby wyraźnym potwierdzeniem celowości takich, a nie innych pomysłów scenarzystów i co z miejsca przekreślałoby zarzuty o tendencyjność.

Surrealistyczna okładka autorstwa debiutującego na kartach „B.P.R.D.” Maxa Fiumary* jest całkiem interesująca od strony przemycanej w niej treści, ale pod kątem wizualnym prezentuje się średnio atrakcyjnie. Wystarczy jednak spojrzeć na pierwszą stronę historii, aby jasnym było, że o braku talentu mowy nie ma. Jego rysunki są oszczędne i groteskowe, umiejscowione gdzieś na pograniczu „stylu kreskówkowego”, co uwypuklają jeszcze kolory nałożone przez Dave’a Stewarta. Fiumara nie jest artystą, którym można by się zachwycać ze względu na malarskie kompozycje kadru czy efektowne sceny akcji (choć i te mają miejsce), bo jego siła tkwi w czymś zupełnie innym. Za sprawą ledwie kilku szczegółów potrafi bardzo naturalnie przejść z jednego wyrazu twarzy w drugi, a przede wszystkim naprawdę wiarygodnie oddać uczucia trawiące kolejne postacie (nie tracąc przy tym karykaturalnego charakteru swojego stylu). Powiedziałbym wręcz, że to właśnie dzięki jego pracom podniecenie, rozpacz czy przerażenie, które towarzyszą tytułowemu bohaterowi, są tak przekonujące, on sam tak prawdziwy, zaś jego historia – całkiem poruszająca.

*Co piąty egzemplarz komiksu posiada (świetną, acz niezwiązaną z przedstawioną historią) okładkę stworzoną przez Mike’a Mignolę.

Tekst pierwotnie ukazał się na łamach magazynu Kzet.

#1248 - Daytripper. Dzień po dniu

Pisanie o tak „prozaicznych” sprawach, jak miłość, życie, śmierć bywa zwykle najtrudniejsze. Wielką sztuką jest nie popaść w przeraźliwy banał. Trudno nie powtarzać się po literaturze (dla której myśl o rzeczach ostatecznych, jako źródło refleksji o egzystencji samej jest prawdziwym evergreenem), a zupełnie niemożliwe wydaje się powiedzenie czegoś nowego. Lub choćby w taki sposób, na jaki nikt jeszcze nie wpadł.

Co prawda autorom albumu „Daytripper. Dzień po dniu” udało uniknąć się najgorszego. Jeśliby umieścić ich album gdzieś pomiędzy dwoma niejako ikonicznymi dla literatury południowoamerykańskiej twórcami, Gabrielem Garcią Marquezem i Paulo Coelho, Gabrielowi Ba i Fabio Moonowi (na szczęście!) będzie bliżej do tego pierwszego. Nie oznacza to jednak, że afirmująca życie pomimo jego przemijalności opowieść momentami nie ociera się o mielizny, przekraczając cienką i bardzo trudno do określenia granicę dzielącą to, co proste (szlachetne, prawdziwe, naturalne) od tego, co prostackie (wysilone, infantylne, naiwne). Wtedy komiks brazylijskich bliźniaków razi swoim tanim dydaktyzmem. Moralizuje, zamiast opowiadać. „Dom jest czymś więcej niż budynkiem” – to już niebezpiecznie orbitowanie wokół prozy Coelho. Bliskie taniemu sentymentalizmowi rodem z brazylijskich (nomen omen) telenoweli albo hollywoodzkich superprodukcji. Ale chyba Amerykanom się podobało, skoro komiks Ba i Moona uhonorowany został kilkoma nagrodami Eisnera i Harvey`a. Inna sprawa, że to solidny kawał komiksowej roboty.

Odpowiedzialny za oprawę graficzną Fabio Moona wybija się ponad rzemieślniczy poziom przeciętnych, mainstreamowych produkcji. W jego kresce widać lekkość, przypominającą nieco dokonania komiksu niezależnego spod znaku Craiga Thompsona albo (to dalekie skojarzenie!) Paula Pope`a. Precyzyjne, dokładne, ale w pewien sposób naładowane emocjami – zapewne duża w tym zasługa znakomitego kolorysty, jakim jest Dave Stewart. Wielokrotnie nagradzany statuetkami Eisnera (aż siedem sztuk!) artysta, znany z takich tytułów, jak „Hellboy”, „The Goon” czy „DC: The New Frontier” doskonale potrafi podkreślić swoimi barwami ulotny nastrój opowieści Gabriela Ba. Ten z kolei kombinuje nico z kompozycją. Mozaikowa struktura fabuły, niechronologiczny układ wydarzeń i pewien chwyt, o którym wspomnieć nie mogę, żeby nikomu nie popsuć niespodzianki, urozmaicają formalnie „Daytrippera”, ale nie są celem samym w sobie. Nie przesłaniają, ale podkreślają treść.

Zupełnie nie rozumiem dlaczego w utworze całkowicie pomięto perspektywę transcedentalną. Tajemnica tego, co jest po tamtej stronie, wydaje się nieodłącznym fragmentem narracja o życiu i umieraniu, że jego brak jest po prostu nienaturalny. Deficyt metafizyki definiowanej w jakikolwiek sposób, laicki czy religijny, traktujący o nadziei zbawienia, grozie nicości czy zwykłej ludzkiej ciekawości śmierci sprawił, że „Daytripper” stał się dla mnie w pewnym momencie kompletnie niewiarygodny. Stał się pretensjonalną i naiwną bajeczką, pełną afirmatywnego przesłania, na które nabiorą się tylko naiwniacy. Jest to szczególnie dziwnie, że autorzy pochodzą z Brazylii, a wiec kraju w którym religia (chrześcijańska) ma bardzo mocną pozycję.

Na szczęście tych momentów nie było zbyt wiele, a wątkami o mistycznym charakterze, przynoszące na myśl estetykę magicznego realizmu (znowu te iberoamerykańskie tropy!) autorzy odzyskują moje zaufanie. Bo w gruncie rzeczy „Daytripper”, zupełnie nie pasujący do zdominowanej przez trykociarzy oferty Mucha Comics, to komiks bardzo porządny, który może się podobać. Ale nie mogę nazwać go pięknym. Nie mogę powiedzieć, że chwycił mnie za gardło. Nie mogę go szczerze polecieć nikomu ze słowami „czytaj i zachwycaj się!”, bo do arcydzielności jeszcze wiele mu brakuje.

środa, 13 lutego 2013

#1247 - Człowiek Paroovka: Gorące głowy

"Gorące głowy" to już trzeci zbiór przygód Człowieka Paroovki narysowany przez Marka Lachowicza. Kolory zostały nałożone przez Tomasza Kuczmę. Dodatkowym smaczkiem jest także gościnny występ Mateusza Skutnika, który pokazuje się z bardzo małym panem Blakim na billbordzie. W przeciwieństwie do poprzednich edycji „Paroovek” w tym albumie/zeszycie, jako danie główne, dostajemy jedną, spójną, opowiedzianą płynnie historię. Danie to podlane jest sosem buffo, co jedynie zwiększa czytelniczy apetyt.

W komiksie aż roi się od statystów, bohaterów, superbohaterów i antybohaterów. Nie wiem jak, ale autorowi udało się tak zbudować akcję, że czytający wcale nie czuje się zagubiony w gąszczu tych wszystkich postaci. Oczywiście, skutecznie pomaga narrator – w tej roli występuje Czopek Piotrek – pełniący rolę przewodnika, a właściwie konferansjera. Zwracając się bezpośrednio do czytelnika na pierwszej planszy zapowiada to, co nastąpi na kolejnych stronach, anonsując "Gorące głowy" w taki sposób: "Przygotuj się ma historię pełną niesamowitości, napięcia, łez, potu i reakcji chemicznych". Uważam, że zabieg wprowadzenia takiego "konferansjera" za bardzo odważy.

Osobiście bardzo nie lubię, gdy postaci zwracają się do mnie w taki sposób. Zwykle irytuje mnie takie gadanie bohaterów. A to dlatego, że przeważnie jest to jedynie tani chwyt. Jednakże w tym wypadku jest to zabieg bardzo udany, ponieważ wyróżnia się konsekwencją. To, co mi osobiście najbardziej podoba produkcie Lachowicza i Kuczmy, to właśnie jego interaktywność. Komiks naszpikowany jest tego typu manewrami. Człowiek Paroovka oraz Pan Ołówek na środku albumu nagle wskakują w wymiar 3D (co prawda nie mają pleców, ale i tak pomysł jest przedni), a pod koniec albumu czytelnika zachęca się do zniszczenia (zgięcia) jednej kartki, to destrukcyjne działanie ma swoje uzasadnienie – dzięki niemu czytelnik może pomóc wyjść bohaterowi z opresji, może ocalić mu życie. A co za tym idzie, staje się współtwórcą "Gorących głów".

Dodatkowo główny bohater zyskuje przedmiotową samoświadomość, bo zdaje sobie sprawę, że jest tylko postacią fikcyjną, że występuje w komiksie, że gdzieś "po drugiej stronie" jest czytelnik. I od tego momentu może przełamywać konwencje opowieści obrazkowej, gdyż zna ramy tejże. Motyw autoreferencyjności uważam za ważny i niezwykle ciekawy.

Trzeci tom przygód Człowieka Paroovki to dobra, inteligentna rozrywka. Marek Lachowicz z Tomaszem Kuczmą wykonali naprawdę kawał solidnej roboty. Nie ma prymitywnych żartów, nie ma obrzucania się błotem, grubych nici. Jest szydera ze współczesności, są podśmiechujki z LPR (Ligi Pogromców Robotów) czy z talk showów, jednak z dystansem i celnie. Dobrze się bawiłem i polecam tę zabawę innym. Smacznych parówek

#1246 - Invincible #100

Dziś na łamach Kolorowych gościmy dawno nie widzianego gościa - Paweł Deptuch z bloga poświęconego Niezwyciężonemu dzieli się swoimi refleksjami po lekturze jubileuszowego, setnego numeru serii "The Invinvcible".
Robert Kirkman doskonale wie jak wywołać szum wokół swoich tytułów. Świetnie sparodiował kampanię Marvela przy prezentacji nowego składu Strażników Ziemi do pierwszej mini-serii "Guarding the Globe"; intrygujące były teasery do runu "Something to Fear" w "Żywych Trupach", a ostatnio bardzo mocno podkręcił fanów całą akcją z jubileuszowym wydaniem "Invincible". Zapowiedzi "The Death of Everyone", w którym giną wszystkie ważniejsze postacie z serii wywołały poruszenie i falę licznych spekulacji. Poziom emocji wzrósł jeszcze bardziej po zaprezentowaniu drastycznego preview, który echem odbił się w najdalszych zakątkach internetu. Kirkman wyśrubował oczekiwania do maksimum. Sam siedziałem jak na szpilkach nie mogąc doczekać się publikacji. Czy jednak wszystko zagrało tak jak powinno?

Niestety jest to tekst zawierający pokaźną ilość spojlerów, więc jeśli nie chcesz psuć sobie przyjemności z samodzielnego czytania zeszytu, odradzam dalszą lekturę.

Na wstępie pochwalę Ryana Ottleya i Johna Raucha. Obaj przyłożyli się do tego zeszytu bardzo mocno, przez co wizualnie prezentuje się on oszałamiająco. Dynamiczne kadry, dopracowana krecha, przykuwające i idealnie dobrane kolory to już od dłuższego czasu wizytówka "Invincible". Obaj panowie wraz z Cliffem Rathburnem – bo nie wolno o nim zapominać – wykonują kawał genialnej roboty, którą naprawdę można podziwiać przez wiele godzin. Setny numer tylko to potwierdza.

Po pierwszym czytaniu #100, w głowie kołatało mi się tylko jedno: kurde, dobre, ale jakieś dziwne…  Rozbuchany do granic możliwości hype, tak wyśrubował moje oczekiwania, że czytając ten numer dostałem obuchem w łeb. Na pierwszych stronach Mark zostaje rozerwany na strzępy przez Dinosaurusa, po czym na kolejnej dowiadujemy się, że nic takiego nie miało miejsca. Moje przypuszczenia co do zaserwowanego twista potwierdziły się. Vince ma się świetnie, Guardians of the Globe bardzo sprawnie opanowują sytuację z poprzednich numerów, a słowotoków nie ma końca. Kompletnym zaskoczeniem było to, że dostałem zupełnie coś innego niż się spodziewałem (co w zasadzie nie jest jakąś nowością w tej serii). Po prostu dałem się nabrać na tę całą kampanię. Miast spektakularnych zgonów znanych i lubianych bohaterów i całej tej otoczki jubileuszostwa, dostajemy bardzo sentymentalny i stonowany numer, który bez olbrzymich fajerwerków, mimo wszystko, zmienia status quo.

Marvel i DC przy okazji okrągłych numerów poszczególnych serii zapowiadają spektakularne zmiany, zgony i wydarzenia. Tak też uczynił i Kirkman. W przeciwieństwie jednak do w/w dwójki dał mi zupełnie inny rodzaj satysfakcji. Mainstreamowe kampanie w większości przypadków od samego początku zdradzają główne fakty (mniej więcej wiemy kto zginie, co i jak się stanie), a samo przeczytanie danej opowieści jest tylko potwierdzeniem całej akcji. Odkładasz zeszyt z fałszywą satysfakcją i mówisz sobie: tak, to jest świetne, tego się właśnie spodziewałem. Setny numer "Invincible" dobitnie uświadomił mi jak schematycznie i, w gruncie rzeczy, przewidująco wielkie wydawnictwa świętują jubileusze. Kirkman, nie po raz pierwszy z resztą, zagrał mi na nosie. Oszukał mnie i zrobił to naprawdę po mistrzowsku. Odłożyłem zeszyt i pomyślałem: tak, to jest świetne, zupełnie nie tego się spodziewałem.

De facto, "Invincible" #100 to kolejna historia popychająca akcję do przodu w naturalny sposób, bez widowiskowych zwrotów akcji. Owszem nie ginie nikt z głównej obsady (no, może oprócz Dinosaursa, ale to nie jest jeszcze do końca potwierdzone), ale tragedia jaka spotyka ponad milion mieszkańców naszej planety, jest wydarzeniem co najmniej przerażającym (chociaż moim zdaniem Kirkman i tak bardzo zachowawczo potraktował ten wątek; ofiary liczone w kilkudziesięciu milionach byłyby bardziej wiarygodne, jak na tę skalę) i do tego właśnie odwołuje się tytuł "Death of Everyone". Tragedia w Stamford ("Marvel Civil War") to przy tym pikuś.

O ile Dinosaurus był bezpośrednim prowodyrem powstałego chaosu, o tyle na "Invincible’u" spoczywa cała odpowiedzialność za śmierć tych wszystkich ludzi. Tak więc Mark w świetle prawa jest przestępcą, który do swoich grzechów zaliczyć może ludobójstwo. Jednak w ramach resocjalizacji ponownie zostaje sługusem Cecila i zapewne przez wiele lat będzie odpracowywał swoją winę. Jej ciężar jest dość przytłaczający. Mark zdaje sobie sprawę ze swojej głupoty i wie, że będzie musiał wreszcie zmądrzeć i dorosnąć do pewnych zachowań.  Wewnętrzna przemiana bohatera, plus zaskakujące wieści z ust Eve, odkrycie słabego punktu Viltrumian, powrót Nieśmiertelnego i małżeństwa Graysonów  to wydarzenia, które w najbliższym czasie będą nabierały rozpędu i zdefiniują serię. Na gigantyczny plus zasługuje też pojawienie się Angstroma Levy, które dla mnie było jednym z najzabawniejszych momentów w historii tej serii.

"Invincible" #100 nie był spektakularny, ale solidny i zaskakujący. Ci, którzy przyzwyczajeni są do epickich „setek” (przykład z brzegu - Amazing Spider-Man #700) będą tym zeszytem srogo zawiedzeni. W pierwszej chwili też byłem. Ale po kolejnych czytaniach stwierdzam, że lepszego jubileuszu być nie mogło (pomimo, że kompletnie nie podoba mi się motyw ze sztucznymi satelitami Ziemi). Zapraszam do dyskusji, może ktoś się ze mną nie zgadza.

wtorek, 12 lutego 2013

#1245 - Komix-Express 174

DC Comics planuje kolejną korektę swojej komiksowej oferty. W maju ukażą się finałowe zeszyty sześciu serii - będą to "Deathstroke", "Fury of the Firestorm", "The Savage Hawkman", "Ravagers", "Sword of Sorcery" i "Team 7". Trzy pierwsze pozycje były częścią pierwszej fali Nowej 52 i towarzyszyły restartowi od samego początku,czyli od września 2011 roku. "Ravagers" zadebiutowali w maju 2012 roku, a najkrótszym żywotem mogą pochwalić się "SoS" i "T7" - pojawiły się one we wrześniu zeszłego roku. Redaktor naczelny DC Bob Harras zapewnia jednak fanów tych tytułów, że niektórzy z bohaterów występujących na ich łamach, będą pojawiali się w uniwersum DC. Hawkman będzie ważną częścią "JLA", Deathstroke jest zbyt ciekawą postacią, aby ot tak sobie zniknąć, a Beast Boy, Terra i Caitlin Fairchild mają się pojawiać tu i ówdzie. Amethyst z "Sword of Sorcery" ma wystąpić w "Justice League Dark". Przy okazji kasacji kilku tytułów nie obyło się bez przetasowań wśród twórców poszczególnych serii. I tak w maju Michael Alan Nelson przejmie "Supegirl" zastępując Mike`a Johnsona na stanowisku scenarzysty, Justin Jordan zluzuje Toma DeFalco w "Superboy`u", a duet Justin Gray-Jimmy Palmiotti zajmą się "Batwingiem" do tej pory prowadzonym przez Fabiana Niciezę.

Jedne znikają, a inne się pojawiają - DC zapowiedziało na razie dwa tytuły (z sześciu), które zajmą miejsce tych, które zostały skasowane. Będą nimi "The Green Team" i "The Movement". Przyznam szczerze, że nie pamiętam, żeby któryś z wydawców z wielkiej dwójki tak miał w swojej ofercie tytuł tak bezpośrednio nawiązujący do polityki. Jasne, zdarzyły się gościnne występy Baracka Obamy na okładce, ale żeby tematem serii był ruch Occupy Wall Street - tego jeszcze nie grali. Choć na dobrą sprawę nie wiadomo jeszcze co będzie treścią przygotowywanego przez scenarzystkę Gail Simone i rysownika Freddiego Williamsa III komiksu "The Movement". Nieco więcej można powiedzieć za to o "The Green Team", ponieważ będzie to odświeżenie jednego ze starych konceptów DC. Zielona Drużyna to grupa bajecznie bogatych nastolatków/dzieciaków, którzy za pomocą swoich finansów... ratują świat/zdobywają supermoce? Wersja Arta Baltazara, Franco Aurelianiego i IG Guery ma się znacząco różnić od oryginału wymyślonego przez Joe Simona i Jerry`ego Grandenettiego. Premiera obu tytułów zapowiedziana została na maj.

Znamy datę drugiej edycji Krakowskiego Festiwalu Komiksu. Najprawdopodobniej impreza ma odbyć się w dniach 15-16 marca. Organizowana będzie przez Małopolskie Studio Komiksu, Wojewódzką Bibliotekę Publiczną w Krakowie oraz Instytut Francuski w Krakowie. Nie ma na razie żadnych przecieków o programie, poza tym, że w związku z zaangażowaniem Instytutu w Krakowie pojawi się Anouk Ricard, autorki komiksu "Coucous Bouzon", który został zwycięzcą 11. edycji "Nagrody dla najlepszego komiksu francuskojęzycznego festiwalu w Angoulême: Polski Wybór". Z tej okazji ma się tam również odbyć premiera polskiej edycji komiksu, którą szykuje (oczywiście) wydawnictwo Post. Tak wygląda opis samego albumu (jak przypuszczam przygotowany przez licealistów):

Nagrodzony przez nas album przedstawia absurdy pracy w korporacji, Okazuje się, że problemy życia codziennego są takie same zarówno nad Wisłą jak i nad Sekwaną. Zwierzęce postaci symbolizują pracowników, którzy zmuszeni są do przyjęcia określonych ról. Infantylny rysunek podkreśla absurd przedstawionych wydarzeń. Wszystko ukazane jest w zabawnej konwencji co może przyciągnąć liczne grono czytelników.

Dnia 8 lutego 2013, o godzinie 17.00 w Miejskim Ośrodku Kultury (ul. Łubieńskiego 11) w Gnieźnie w ramach IV Konwentu Fantastyki Fantasmagoria odbył się wernisaż wystawy "Za Imperium. Sceny batalistyczne". Prezentowane na wystawie prace, które są wyborem (jak sama nazwa wskazuje) scen bitewnych, które pojawiają się w pierwszej części trylogii „Za Imperium”. Bastien Vivès oraz Merwan Chabane wykazali się wybitnym ilustracyjnym i narracyjnym talentem w przedstawianiu bitew, kampanii oraz pochodów wojennych. Sztuka batalistyczna w ich wydaniu gloryfikuje waleczność i siłę legionistów oraz ukazuje słabość przeciwników. Zarówno w widowiskowych bataliach, jak i pojedynczych potyczkach przebija się malownicza mozaika charakterów żołnierzy, którzy do walki przystępują z typowym dla siebie męstwem i zapałem. Udział w bitwie to dla nich przede wszystkim sprawa honoru. A sam komiks, wydany przez Centralę jest już do kupienia.

"Dr. Strange", "Ant-Man" Edgara Wrighta i... kolejny Hulk? W branży chodzą plotki, że kandydatem na kolejny obraz marvelowskiej Trzeciej Fazy ma być zielony olbrzym. Kanwą fabuły trzeciej ekranizacji jego przygód miałaby się stać historia "Planet Hulk". Stworzona przez Grega Paka fabuła traktuje o tym, jak Hulk dla bezpieczeństwa jego samego i mieszkańców Ziemi zostaje wysłany przez wierchuszkę marvelowskich herosów w kosmos. Zamiast jednak na spokojną planetę trafia na Sakaar - świat rządzony przez okrutnego Red Kinga, gdzie zmuszony zostaje do walki o życie. Koniec końców Hulk wraca na rodzimą planetę, aby zemścić się na tych, którzy skazali go na wygnanie i mamy, jak się patrzy, sequel "Avengers" oparty (w pewnej mierze) na "World War Hulk". Kevin Feige pytany o komentarz w tej sprawie mówi, że "PH", jak i "WWH" to fajne historie, ale zdaje sobie sprawę z problemami, jakie mogą nastręczyć ich kinowe adaptacje. Obie historie są bardzo mocno zakorzenione w continuity, a poza tym wymagałyby ogromnych zasobów finansowych.

Wydawnictwo Onepress zapowiada książkę z Batmanem. Wygląda na to, że jest to zbiór tekstów/esejów pod redakcją Marka D. White`a, Roberta Arpa i Williama Irwina, który rzuca nieco światła na Mrocznego Rycerza z filozoficznej perspektywy. Wiadomo, że polski przekład zostanie przygotowany przez Olgę Kwiecień-Maniewską, a za publikację liczącą sobie 280 stron będzie trzeba zapłacić 34,90 złote.Fragment książki można znaleźć pod tym adresem, a tak prezentuje się jej wydawnicza zapowiedz:

Albo zginiesz jako bohater, albo dożyjesz dnia, kiedy staniesz się złoczyńcą. Wierzę, że... to, co cię nie zabije, uczyni cię... dziwniejszym Kim jest Batman? Co ukrywa pod czarnym, pancernym kombinezonem? Czy to normalne, żeby w jego wieku bawić się w przebieranki i popisywać gadżetami? Jedno nie ulega wątpliwościom, Batman to najbardziej złożona postać, jaka kiedykolwiek pojawiła się w komiksach. Poświęcił życie, by pomścić śmierć swoich rodziców i innych ofiar zbrodni. Naraża się na śmierć, by chronić miasto Gotham i jego mieszkańców. I w przeciwieństwie do innych superbohaterów jak Spiderman, Superman, Iron Man albo Kapitan Ameryka nie posiada żadnych nadludzkich mocy. Długie lata szkolił swoje ciało i umysł do perfekcji. Jest taki jak my, tylko bardziej zdeterminowany i... bogatszy. Jeśli Batman jest również bohaterem Twojej wyobraźni, ściągnij maskę, za którą ukrywa swoje prawdziwe oblicze. Ta książka pomoże Ci odkryć kilka mrocznych tajemnic, które od kilkudziesięciu lat usiłuje przed nami zataić.


Wydawnictwo Komiksowe w ofensywie. W zapowiedziach gildiowego edytora na 2013 rok pojawiły się nowe pozycje. Na maj tego roku zaplanowano "Teczkę" Toma Taylora i Colina Wilsona. Będzie to niewielki, bo liczący zaledwie 20 stron, albumik będący adaptacją równie krótkiej, bo mającej tylko dziesięć minut sztuki teatralnej pióra Taylora. Polski przekład zostanie przygotowany przez Grzegorza Ciecieląga. Natomiast na sierpień planowany jest pierwszy tom "Krucjaty". Wygląda na to, że seria autorstwa Jeana Dufauxa i Phillipe Xaviera ukontentuje miłośników pleców konia w europejskim wydaniu spod znaku Lombardu. Pierwszy tom, "Simoun Dja", liczący sobie 52 strony, zostanie przetłumaczony przez Szymona Grzegorza Przewłockiego. Oprócz tego nakładem WK ukaże się również "Rycerz Ciernistego Krzewu" (data - maj 2013). Warto również pochwalić operatywność Wydawnictwa - na "Fotografa" uzyskano dotację na wsparcie wydania komiksowo-fotograficznego reportażu Didiera Lefèvre`a, Emmanuela Guiberta, Frédérica Lemerciera w ramach programu Boy-Żeleński, organizowanego przez Wydział Kultury Ambasady Francji w Polsce. Jak widać - kolejny raz udowodniono, że się jednak da. Integral zaplanowany jest na łódzką międzynarodówkę. A poniżej opisy dwóch nowych pozycji - kolejno "Teczki" i "Krucjaty".

Dwoje ludzi. Dworzec kolejowy. Porzucona teczka. Osobiste uprzedzenia a troska o bezpieczeństwo. Czy wszechobecna wojna z terroryzmem sprawi, że górę wezmą podejrzenia i obawy? Powstały na podstawie sztuki teatralnej komiks Colina Wilsona i Toma Taylora to koncepcyjny majstersztyk, w którym twórcy na co dzień pracujący dla korporacyjnych gigantów (DC Comics, Dark Horse) dają się poznać od nowej strony.

Ziemia Święta jest ponownie zagrożona wybuchem wojny. Pod wodzą Grzegorza d'Arcos i niepokojącego diuka Tarente, chrześcijanie szykują się do odbicia Jerozolimy z rąk sułtana Abdula Razima. Mężny Walter z Flandrii przeciwstawia się wyprawie, uważając ją za szaleństwo. Ale nikt się z nim nie liczy, a w cieniu działa Qua’dj, demon który postanowił posiąść dusze wojowników. Jego ponurym planom przeciwstawia się Walter i zachwycająca, lecz groźna Syria d’Arcos.

środa, 6 lutego 2013

#1244 - We Włoszech wszyscy są mężczyznami

Dzieło de Santisa i Colaone ma na celu nagłośnienie kwestii regularnego internowania homoseksualistów w czasach dyktatury Mussoliniego. Temat, przez lata przemilczany, ujrzał światło dzienne niecałe trzy dekady temu. Sam w sobie jest bardzo interesujący, jednakże zbyt ostrożne ujęcie go może niechcący spowodować jego zepchnięcie gdzieś na margines ciągle odkopywanej historii.
Głównym bohaterem jest Antonio vel Ninella, osobnik „zniewieściały”, a więc zagrażający „moralności publicznej integralności rodziny”, za co zesłany został w przededniu II wojny światowej na wyspę San Domino. Około czterdzieści lat później odwiedza go dwóch młodych filmowców widzących w tej części jego życia bardzo interesujący materiał na dokument. Początkowo niechętny im starzec stopniowo, coraz bardziej otwiera się, ale czytelnik już od samego początku zostaje zapoznany z historią jego wygnania – wszak same odwiedziny filmowców stanowią dlań bodziec do ciągu mniej czy bardziej sentymentalnych wspomnień o czasach młodości.

Dwa równolegle prowadzone wątki często napędzają się wzajemnie – jeden konsekwentnie sugeruje pewne tragiczne wydarzenia, drugi do ich ukazania dąży dosyć niespiesznie, czym twórcy podsycają ciekawość odbiorcy. To z reguły bardzo efektywne rozwiązanie nie zostaje niestety odpowiednio wykorzystane, czego winę upatrywałbym w nazbyt lekkiej tonacji komiksu. Początkowo stanowiła dla mnie ewidentny walor historii – dosyć trudny z założenia temat ujęty został w sposób bezpretensjonalny, a nawet do pewnego stopnia przebojowy, jakby na przekór swojej wadze – z czasem jednak jawiła mi się już jako przysłowiowa kula u nogi. Bo gdy wreszcie na tragedie przyszła pora, moją jedyną reakcją było tylko wzruszenie ramionami.

Owa tonacja jest efektem sporej ilości dialogów (nierzadko dowcipnych), subtelności, z jaką ukazane zostały kolejne sytuacje (na czym z czasem traci sama dramaturgia), niekoniecznie głębokiej psychologii postaci, wreszcie bardzo kreskówkowej oprawy wizualnej (choć ta do samego końca podobała mi się, mimo pewnej monotonii ją cechującej). Także i same dialogi początkowo jawiły mi się jako plus opowieści, jednakże ich nawał w pewnym momencie spycha opowiadanie obrazem na zdecydowanie zbyt daleki plan. Na motywy bardziej dramatyczne poświęcona została minimalna ilość miejsca – koszmarne warunki życia internowanych oraz konflikty rozgrywające się między nimi (czy też między nimi a pozostałymi) zostały ledwie zarysowane, tak jakby przedstawienie ich było tylko formalnością. Niemal wszystkie postaci już na starcie cechują się wyraźnymi, odrębnymi charakterami, ale wbrew pozorom scenarzysta nie miał na nie zbyt wielu pomysłów – definiuje je ciągle to samo, ostatecznie więc w większości przypadków okazują się jednowymiarowe.

Budowaniu dramaturgii i psychologicznych rysów niewątpliwie szkodzi narracja – wyrywkowa, niepotrzebnie podyktowana swoistą chaotycznością pamięci bohatera. Większość wątków ucina się bowiem albo w trakcie swojego rozwinięcia, albo nawet jeszcze wcześniej, tuż po samym naszkicowaniu. Inna sprawa, że „We Włoszech…” zdaje się być pozycją cokolwiek niekonsekwentną, gdyż na przekór stosunku bohatera do lat swojego napiętnowania, jego „wyspiarskie wygnanie” bardziej niż traumatyczną izolację przypomina pobyt w raju. Można by usprawiedliwić to idealizacją tego okresu jego życia – przecież właśnie wtedy przyszło mu się zakochać, a z wieloma współwięźniami prawdziwie zaprzyjaźnić – jednakże dysonans, jaki rośnie podczas przeplatania opowieści o przeszłości z opowieścią rozgrywającą się współcześnie, zdaje się do niczego nie prowadzić.

Ciężko mi nie odnieść wrażenia, iż to zaskakująco sympatyczne ujęcie tematu jest wyłącznie efektem politycznej poprawności autorów. Szczególnie, jeśli wziąć pod uwagę zamieszczony na koniec komiksu wywiad z pierwowzorem głównego bohatera. Wywiad, z którego można się dowiedzieć o sytuacjach, które w komiksie zostały całkiem pominięte, jak choćby regularne prostytuowanie się części skazańców. To motywy, których obecność nadałaby całości nie tyle pikanterii, co po prostu różnorodności i złożoności, a których to ostatecznie tak bardzo jej brakuje. Szkoda, bo potencjał był duży.

Tekst został pierwotnie opublikowany na łamach magazynu Kazet.

wtorek, 5 lutego 2013

#1243 - Rok 2012 zza lady

Epilog do naszego podsumowania 2012 roku dopisują, którzy są ostatnim ogniwem cyklu dostarczania komiksu do rąk klienta. Właściciele sklepów komiksowych, dystrybutorzy, czy jak elegancko nazywają ich za Oceanem - retailerzy - głos należy do nich.

Oto pytania, na które odpowiadali:

1) Jaki był ten 2012 rok dla sklepów komiksowych?
2) Co sprzedawało się najlepiej, co było największym zaskoczeniem pozytywnym a co negatywnym?
3)  Jakie są perspektywy stabilizacji/rozwoju rynku?

Paweł Masłowski (Atom Comics)

1. Wystartowaliśmy pierwszego września, więc nie mamy porównania z poprzednimi latami, ale jesteśmy zadowoleni z pierwszych miesięcy naszej działalności. Udało nam się wprowadzić szereg unikalnych usług, takich jak cotygodniowe dostawy komiksów dzień po premierze w USA, czy darmowe zabezpieczenie każdego zeszytu profesjonalną folią i tekturką, ale to co najczęściej słyszymy od klientów, to pochwała wysokiej jakości obsługi, dobrego kontaktu i dużej elastyczności. Te elementy nas wyróżniają i dzięki temu z optymizmem patrzymy w 2013 rok.

2. Przede wszystkim z rozmów, korespondencji, czy nawet samych zamówień wynika, że polscy czytelnicy mają bardzo sprecyzowane gusta i dysponują sporą wiedzą na temat komiksów. Hitem w komiksach amerykańskich był bez wątpienia Marvel NOW!, czyli restart najważniejszych serii Domu Pomysłów. Większość nowych tytułów prezentuje naprawdę wysoki poziom i widać to po naszych wynikach sprzedaży.

Lekkim zaskoczeniem było to, że w pojedynku zdecydowanie najpopularniejszych bohaterów DC i Marvela, czyli Batmana i Spider-Mana, zwycięsko wyszedł Pająk. Kontrowersyjne zakończenie "Amazing Spider-Man" i początek nowej serii przebiło trwające starcie Batmana z Jokerem, które zbiera pochwały od wszystkich recenzentów.

Z negatywów mogę wymienić tylko subiektywne odczucie, że fani przywiązani są trochę za bardzo do DC i Marvela. Mniejsze wydawnictwa oferują obecnie świetne historie i to na dodatek często tańsze, wydane na lepszym papierze lub z większą objętością. Z naszej strony staramy się zachęcać do otwarcia się na Image, Dark Horse, Boom itd., publikując co miesiąc rekomendacje najciekawszych serii z mniejszych wydawnictw - liczymy, że stopniowo będzie to procentować.

3. Naszym zdaniem rok 2013 zapowiada się dobrze. Dużo pozytywnego zainteresowania wywołała Wielka Kolekcja Komiksów Marvela; cieszą też zapowiedzi Egmontu na temat nowości ze świata DC. Na froncie komiksów amerykańskich dzieje się coraz lepiej i z optymizmem patrzymy na najbliższe miesiące. Realizujemy swoje plany i przygotowujemy szereg niespodzianek dla naszych klientów.

Wojciech Szot (Sklep Gildia)

1. Okazało się, że 5 procent stawki VAT na książki to nie jest zbrodnia i rynku nie zabiło.

Nie chcę generalizować, ale ten rok był chyba lepszy niż poprzednie. Ukazało się dużo komiksów, które może nie zawsze najwyższej jakości, po prostu dobrze się sprzedają. Niestety brakuje wspólnej promocji komiksu – trochę takiej jak się promuje wieprzowinę czy produkty lokalne. Czytelnik komiksów nam się chyba starzeje, stąd wszelkiego rodzaju re-edycje dawnych komiksów to w tej chwili oczywisty sukces sprzedażowy.

Myślę, że wzrasta świadomość iż należy ze sobą współpracować. Póki co wśród sklepów komiksowych, mam nadzieję, że niedługo też wydawcy odkryją, że wspólne ustalanie kto, co i kiedy wyda się opłaci. To brzmi trochę jak fantastyka, ale by się opłaciło. Po co 70 nowości w październiku i 5 w styczniu?

2. Ranking sprzedaży opublikowaliśmy - więc chyba wszystko jasne. Jak zawsze – Egmont, ale i kilka zaskoczeń w czołówce jest.

Pozytywne zaskoczenie – nadal sprzedają  się tytuły drogie i bardzo drogie. Mimo narzekań, negatywnych głosów – można dać cenę okładkową ok 100 zeta. Inne pozytywne – zwłaszcza dla klientów – wydawcy jednak obniżają ceny.
Rośnie w sklepie grupa stałych klientów w różnym wieku. Naszą ulubienicą jest np. Pani, której dzieci zamawiają  komiksy za pobraniem i za każdym razem dzwonimy z pytaniem czy wie ile będzie musiała zapłacić, bo zdarzało się, że dzieci przekraczały sensowne limity. Staramy się jak najbardziej dopasować do potrzeb klienta, co w handlu internetowym nie jest łatwe – przez telefon ludzie bywają agresywniejsi niż w realu.

Negatywne zaskoczenie – to, że wydawcy, zwłaszcza nowi mają gdzieś sklepy komiksowe. To zabawne, że większość komentujących uważa, że świetnym krokiem jest kolekcja Hachette, bo trafi do szerszej publiczności, ale problem w tym, że trudności z jej kolekcjonowaniem ma klasyczny czytelnik/czytelniczka komiksów. Podobnie negatywnie oceniam zabawy wydawców z wyłącznościami w Empikach, a takich gier jest co raz więcej. No i brakuje mi aktywności promocyjnej wydawców innej niż wysyłanie mailingów, egzemplarzy recenzenckich i targi. Sklepy nie są angażowane w promocje, bo wszyscy myślą, że my to musimy robić – jasne, że musimy, ale wtedy pretensje, że kogoś promujemy bardziej są mało uzasadnione.

3. Patrząc na zapowiedzi – będzie super, chyba kryzys póki co nas szczęśliwie omija. Co prawda boję się  kilku pomysłów wydawniczych, jak np. serii dla dzieci, której w sklepach komiksowych raczej  nie sprzedamy, bo do tego jest potrzebna szeroka dystrybucja i angażowanie innych metod sprzedaży, żeby trafić  do rodziców, ale trzymam za nią kciuki. Moje obawy budzi też  fakt, że Hachette w jakimś stopniu zabije Muchę i w mniejszym stopniu Egmont, który i tak już nie wydaje tyle co kiedyś. Jedyna droga dla sklepów komiksowych to wydawać – od dawna robi to Centrum Komiksu, od tego roku my. To najlepsze rozwiązanie by nie tylko przyciągać ludzi ale uzupełniać rynek.

Wojciech Głuszek (FanKomiks)

1. Fankomiks jest księgarnią stacjonarną i tylko niewielką część stanowi dystrybucja internetowa, dlatego pewnie będzie to rzutować na ocenę. Jak sądzę, ocena rynku przez księgarnie stricte internetowe może być zupełnie inna. Cóż … Czarne prognozy nie sprawdziły się – to dobrze. Rok nie był zły, ale trudno także nazwać go dobrym. Po prostu nie było drastycznych zmian ani na lepsze ani na gorsze. Jedni wydawcy wydawali na poziomie, do którego nas przyzwyczaili, jak Kultura, Timof ... i Egmont. Ten ostatni zdążył  nas przyzwyczajać do coraz mniejszej ilości tytułów, reedycji, powtórek. Rozkręciła się Centrala, Taurus, zastopowało Hanami. Taki polski rynek komiksowy...

2. Ilościowo najlepiej sprzedaje się manga. To chyba nie jest dla nikogo niespodzianką. Megahitów nie było, ale dobrze sprzedawały się komiksy  o Batmanie, Yorgi, Wilq 18,  Thorgale, i (tu punkt o zaskoczeniu pozytywnym) frankońskie komiksy Taurusa. Mimo relatywnie wysokiej ceny są miłośnicy takich komiksów. To cieszy - tym bardziej, że odkąd Egmont zaprzestał wydawania francuskich komiksów (Thorgal  jest kategorią sam dla siebie), one praktycznie zniknęły z naszego rynku. Nie było negatywnych zaskoczeń o których warto pisać.

3. Perspektywy nie są dobre. Rynek się nie rozwija i nie widać światełka w tunelu. Kto kupuje komiksy? Kto jest najlepszym klientem? To klient wieku 30+ (jedynym wyłomem w tym stwierdzeniu to klienci kupujący mangę, ale to już zupełnie inna historia). Ma pieniądze, wie co chce. To wciąż ci sami ludzie - nowych twarzy mało, bardzo mało. Dla nastolatka czy studenta komiksy są za drogie, nie interesują się nimi  - kupują mało, lub wcale. Ukazuje się sporo tytułów komiksowych, niestety w niewielki sposób  przekłada się to na rozwój rynku. Są to niewielkie, niekiedy wręcz niszowe nakłady (nawet robiąc założenie, że sam rynek komiksowy jest niszą) Ta duża liczba wydanych komiksów nie ma nic wspólnego z liczbą sprzedanych egzemplarzy.

Tytułów jest sporo, ale który z nich przebił się do czołówki sprzedażowej? W większości są skierowane do wąskiej grupy odbiorców. Wystarczy spojrzeć na wyniki sprzedaży – jakie tam są pozycje, to komiksy popularne: Thorgal, Batman, Wilq.....  Tego typu pozycje  stanowią o sile rynku - one mają/mogą mieć większe nakłady.  Tylko ilość tytułów jest nieproporcjonalna, stosunek ilości tytułów popularnych, mainstream-owych do komiksów „poważnych”obyczajowych „moralnego niepokoju”  jest zachwiany. Czy to źle? Takie komiksy są potrzebne, jest zainteresowanie, jest wśród nich dużo dobrych pozycji (jak  mój ulubiony „Skład główny,  czy ciekawe „Małe zaćmienia” i sporo więcej), chodzi tylko o zachwianie proporcji która świadczy o słabości rynku. Nawet przyciągnięcie przez te komiksy kobiet do grona czytelników nie poprawiło obrazu naszego słabego rynku.  Może tak już  ma być i inaczej nie będzie?

Kolejna sprawa to dystrybucja. W księgarniach tradycyjnych komiksów jest mało lub wcale (WkkM Hachette to wyjątek o którym sam nie wiem co sądzić, ten rok to pokaże). Komiksy sprzedają się w specjalistycznych księgarniach lub przez internet( też w specjalistycznych sklepach), kupują tam „wtajemniczeni”. Przypadkowy „empikowy”  klient do nich nie dociera. A co widzi taki klient – mały wybór, ceny które przerażają (89 złotych, 99...  to już norma, brak obsługi która zna się na temacie. I polityka cenowa – stali klienci kupują  w sklepach w których mają zniżki, tam cena wygląda nieco lepiej, to zdrowe podejście, ale przez to księgarnie tradycyjne sprzedają mniej komiksów, mniej zamawiają, traktują komiks po macoszemu, komiks nie dociera do szerszego odbiorcy... chyba zatoczyłem koło. Właśnie. Tylko czy byłoby inaczej gdyby ta dystrybucja wyglądała inaczej? Tego też nie jestem pewien, może nic się już nie zmieni i trzeba przyzwyczaić  się do takiego rynku komiksowego? Dlatego teraz, w najbliższych latach, nie widzę  szans na rozwój rynku. Będzie to raczej bunkrowanie już zdobytej pozycji. Obym się mylił, oby ten i najbliższe lata były dobre dla komiksu w Polsce.

Rafał Palacz (Multiversum)

1. Z perspektywy rynku komiksów amerykańskich rok 2012 był zdecydowanie udany, zarówno dla sklepów działających w USA, jak i w innych obszarach globu, w tym dla Multiversum, które od wielu lat wspiera rozwój komiksu amerykańskiego w Polsce. Największe amerykańskie wydawnictwa komiksowe (Marvel i DC) dbały o to, żeby sklepy branżowe miały pełne ręce roboty - zarówno w zakresie samych komiksów, jak i bardzo istotnego elementu promocyjnego wprowadzającego na rynek nowych czytelników - filmów, które z roku na rok osiągają rewelacyjne wyniki w box office`ach. Cyfrowa sprzedaż komiksów, która miała być gwoździem do trumny dla komiksów papierowych, nie zaszkodziła tradycyjnej sprzedaży, stanowiąc rynek równoległy w stosunku do klientów preferujących kolekcjonowanie tomów na półkach, a nie gigabajtów na dysku twardym lub w systemie chmurowym. Gdyby oceniać zjawisko kryzysu, o którym słyszy się niemal na każdym kroku z perspektywy branży komiksów amerykańskich w 2012 roku można stwierdzić, że kryzys nie miał miejsca.

Na przykładzie Multiversum, w żadnym z poprzednich lat na przestrzeni 12 miesięcy nie pozyskaliśmy tylu nowych klientów, co w roku 2012. Efektem poczty pantoflowej bardzo zadowoleni z naszej oferty klienci podsyłają do nas swoich znajomych, którym ciężko uwierzyć w to, że w Polsce może działać sklep z tak dużą ofertą produktów dostępnych od ręki (wielokrotnie w przypadku produktów dostępnych w naszym magazynie klienci wolą i tak upewnić się co do ich dostępności telefonicznie lub mailowo, można domyślać się, że na skutek złych doświadczeń w innych sklepach, gdzie większość oferty jest wyłącznie wirtualna).

Poza potężnym rozbudowaniem bazy produktów dostępnych od ręki (na chwilę obecną w naszym magazynie jest ponad 15 tysięcy komiksów) testowaliśmy w 2012 roku wiele nowych rozwiązań, m.in. związanych z uruchomieniem nowej wersji sklepu internetowego oraz odpowiednim zbalansowaniem różnego rodzaju stałych promocji, takich jak gratisowa przesyłka czy rabaty wynikające z wartości składanego zamówienia. Efektem tych wszystkich zmian było ogromne zainteresowanie nasza ofertą, zwłaszcza w okresie świątecznym.

2. Bezsprzeczna dominacja wydawnictw DC i Marvel to od wielu lat stały element gry - to są konie pociągowe całego komiksowego przemysłu w USA. Chociaż - tu zaskoczenie - najlepiej sprzedającym się globalnie komiksem 2012 roku był "Walking Dead" #100 (sumując jego niemal nieskończoną ilość wariantowych okładek) z wydawnictwa Image. W rankgingu Top 5 najlepiej sprzedających się serii w przypadku DC są serie z New 52: "Batman", "Justice League", "Detective Comics", "Action Comics", "Green Lantern". Jeżeli chodzi o Marvel, próbujący powtórzyć sukces swojego konkurenta z nowymi seriami w ramach Marvel NOW, które wystartowały w ostatnim kwartale ubiegłego roku do Top 5 zaliczyć można: "All New X-Men", "Uncanny Avengers", "Avengers", "Thor: God of Thunder" i "Captain America". W przypadku innych wydawnictw, zamiast rankingu tytułów, lista 5 wydawnictw, z których oferty najczęściej korzystają nasi klienci: Image, Dark Horse, Dynamite, Boom i Avatar.

Pozytywnie w 2012 roku zaskoczyła zdolność branży do utrzymania widocznego gołym okiem renesansu komiksu amerykańskiego. Branża, która pod koniec lat 90-tych wyglądała jak pobojowisko w tej chwili przeżywa rozkwit wspierany zarówno wysokim poziomem publikowanych pozycji, jak i skutecznym wykorzystywaniem innych mediów. Z krajowego podwórka, bardzo pozytywnie należy ocenić ubiegłoroczną edycję festiwalu MFKiG w Łodzi, gdzie można było na własnej skórze odczuć wzrost zainteresowania komiksem w postaci ogromnej ilości fanów, którzy odwiedzili m.in. nasze stoisko. Niewiele negatywnych rzeczy wydarzyło się w ubiegłym roku, więc w tym wypadku pozostaje wymienić jedną, która zasmuciła mnie osobiście - odejście Scotta Snydera z serii "Swamp Thing".

3. Dla komiksu amerykańskiego perspektywa na rok 2013 jest wyłącznie jedna - obydwa kciuki w górę i dalej z impetem do przodu.Styczeń 2013, który można już śmiało poddać ocenie, przynosi kolejne pozytywne zaskoczenie jeżeli chodzi o zainteresowanie ofertą naszego sklepu. Jest to najlepszy styczeń w historii działania firmy. Z wieloletnim doświadczeniem, największą w Polsce ofertą dostępnych od ręki obcojęzycznych komiksów i trwającymi na okrągło w sklepie różnego rodzaju promocjami będziemy podobnie, jak inne sklepy branżowe na całym świecie, działać na rzecz umocnienia branży w tym roku, na czym skorzystają wszyscy fani komiksów.

Łukasz Stokowski (Komikslandia)

1. Niewątpliwie ciekawy. Daje się zauważyć coraz większe zainteresowanie klientów zakupami w internecie. Powstają i padają kolejne księgarnie internetowe i to powinno trwać również w 2013 roku. Innych znaczących wydarzeń nie odnotowałem.

2. Cieszę się , że dobre i ambitne tytuły sprzedawały się naprawdę przyzwoicie (na przykład "Habibi" Craiga Thompsona). Z drugiej strony martwią spadające nakłady. To troszkę wstyd, że w 38 milionowym kraju komiks ma 1000 egzemplarzy nakładu.

3. Wydaje się, że raczej pozytywne. Mali wydawcy rosną w siłę i publikują coraz więcej tytułów. Jednak już pod koniec roku obserwowałem rosnącą wstrzemięźliwość klientów przy podejmowaniu decyzji o zakupie nowego komiksu, dlatego wielkich wzrostów sprzedaży w nadchodzącym roku się nie spodziewam. Możliwe iż nastąpi jeszcze ostrzejsza walka między wydawcami o klienta.


Ciekawy również jestem jak wpłynie na rynek pojawienie się kolekcji Marvela. To jest wydarzenie dekady i mam nadzieję, że Hachette, zgodnie z obietnicami, zdoła wydać całą kolekcję. Zobaczymy też co się stanie, jak do naszego kraju zdecyduje się wejść Amazon. Ta firma może zmienić układ sił.

poniedziałek, 4 lutego 2013

#1242 - NeST

„Marek Turek nie jest debiutantem” ‒ to truizm. Właściwie nie wart większego zainteresowania. Jednak mam zamiar w kilku zdaniach rozbudować powyższe stwierdzenie, gdyż w albumie "NeST" widać wyraźnie, że produkując go, autor się nie spieszył, choć może robił go za długo... Dopieszczono każdy szczegół, każdą kreskę. Książka jest pięknie narysowana, plansze są fachowo skomponowane. Czytelnik nie ma żadnych wątpliwości, które kadry należy właśnie czytać, aby na bieżąco, zgodnie ze scenariuszem, śledzić akcję. Zastosowane liternictwo nie jest banalne.

Mam pewne wątpliwości czy wybór prostokątnych, „ostrych” dymków oraz podobnego fontu był słuszny? W kadrach prawie nie ma kątów prostych, chcąc podkreślić kontrast między słowem a obrazem autor zdecydował się na wyraziste liternictwo. Rzeczywistość, w której dzieje się akcja komiksu, mimo autentycznego miejsca w czasie i przestrzeni, jest niezwykle oniryczna. Natomiast słowa/zdania są, dzięki zastosowaniu takiej czcionki, nadzwyczaj realne i jakby przynależące do innego świata. W niektórych miejscach słów jest za dużo. Dzięki narracji wizualnej czytelnik bez żadnych problemów orientuje się w akcji, jako bonus/naddatek dostaje odautorski komentarz: z dymku dowiaduje się, co widzi. I to, moim zdaniem, jedyna słabość tego albumu.

Fabuła nie jest skomplikowana. Akcja dzieje się w 1940 roku małym, niewymienionym z nazwy, miasteczku we Francji. Ulice są prawie puste, z rzadka pojawiają się mieszkańcy miasteczka, częściej żandarmi kolaboracyjnego rządu Vichy. Na marginesie Wielkiej Historii ma miejsce prawdziwy dramat mieszkańców: znikają. Z biegiem akcji okazuje się, że co noc kolejni członkowie społeczności zamieniają się w kamienne posągi. Włodarze miasteczka, aby nie siać paniki, przenoszą zastygłe w bezruchu monolity do magazynu. Niektórzy mieszkańcy myślą, że ludzie po prostu albo uciekli, albo zostali deportowani. Trop znikania w niewyjaśnionych okolicznościach można tłumaczyć parafrazą aresztowań i zsyłki do więzień lub obozów koncentracyjnych. 

Dla dobra społeczności sprawa jest wyciszana, chociaż śledztwo się toczy. Dochodzenie prowadzi inspektor Reflet (intrygujące imię, pochodzi z francuskiego, gdzie "reflet" znaczy odbicie, refleks, odblask), który jest gotowy na wszystko, aby złapać „przestępcę”. Gdy wszystkie tradycyjne metody dochodzeniowe zawodzą, decyduje się wziąć udział w niebezpiecznym eksperymencie i spenetrować chory umysł. Pod wpływem hipnozy ma wizje, przedstawiające potwory, smoki, tańczące kobiety, szkielety ptaków, wnętrze kościoła Sagrada Familia z Barcelony. Wszystko ze sobą poplątane, pomieszane, trauma, żadnej logiki. Ostatecznie oniryczne podróże inspektora Refleta pomogą w odkryciu sprawcy epidemii.

Marek Turek jest autorem bardzo świadomym, rozstawia dużo interesujący tropów, nawiązań do różnych artystów. Gdzieniegdzie spotkałem się (przeczytałem) z opiniami, że nawiązań jest „aż” za dużo, że do niczego one nie prowadzą, że jest to jedynie „pusta” erudycja, autorski popis. Nie zgadzam się. Uważam "NeST" za grę, której zasady są proste: Czytelniku rozpoznaj/zgadnij z czego/kogo to cytat?

#1241 - Fistaszki zebrane 1957-1958

Muszę przyznać, że do niedawna świat „Fistaszków” znałem jedynie pobieżnie, niewiele lepiej od ludzi, których ubrania ozdabia podobizna Snoopy’ego, a których niekoniecznie interesuje skąd owa postać się w ogóle wzięła. W dzieciństwie ominęły mnie przygody Charliego Browna i spółki publikowane w Polsce lat 80. przez Wydawnictwo Współczesne, a i telewizyjnych czy kinowych ich wersji nigdy nie dane było mi oglądać. Opasłe tomy serii wydawane obecnie przez Naszą Księgarnię pomagają takim jak ja nadrobić zaległości. Gdy więc tylko nadarzyła się ku temu okazja, czym prędzej z niej skorzystałem.
Nie darząc słynnych prac Charlesa M. Schulza żadnym sentymentem, zabrałem się za lekturę pełen optymizmu, ten jednak zniknął już w trakcie tak samo szybko, jak pojawił się zaraz po przeczytaniu znakomitego wstępu autorstwa Michała Ogórka. Po czym po chwili wrócił. I znowu zniknął. I wrócił. I zniknął. I tak do samego końca.

Ameryka lat 50. jawi się nam jako odległy sen, niekoniecznie nasz własny. Ówczesna historia kraju, u swoich podstaw mającego utaplany w indiańskiej krwi mit założycielski, znajduje się ledwie na marginesie wybranych opowieści. Jednakże nie ulega wątpliwości, iż kontekst historyczny w pewnych miejscach odgrywa istotną rolę. Przy czym, jak mi się wydaje, nie zawsze jest to dla takiego odbiorcy jak ja czytelne, na czym komiks mniej czy bardziej – w zależności od oczekiwań danego czytelnika – traci.

Setki kolejnych pasków Schulza różnią się od siebie tak charakterem, jak i poziomem. Najlepsze są te, z którymi autor najbardziej jest kojarzony – gdy swoich bohaterów czyni uroczymi karykaturami dorosłych, gdy ich historie wypełnia obserwacjami relacji między-ludzkich, wreszcie gdy dominuje ironia wprowadzająca do tego, jakże słodkiego z założenia, świata zaskakująco gorzki posmak. Schulz potrafi w sposób zwięzły i precyzyjny obnażyć ludzkie przywary, czasem też niemalże zwalając z nóg ostrą puentą. Szkoda tylko, że to nie te (zbierające większość z wyżej wymienionych elementów) historie w czwartym tomie serii okazują się tymi dominującymi.

Nie ma tu wprawdzie ani jednego fragmentu, o którym mógłbym powiedzieć „słaby”, ale nie brakuje za to tych, które wydają mi się zwyczajnie nijakie. Jak dla mnie ich podstawowym problemem jest ich dziecinność. Naiwność bohaterów jest tu oczywiście składnikiem jak najbardziej naturalnym, miejscami wykorzystywanym przez autora w sposób prawdziwie inteligentny, często jednak odnosiłem wrażenie, jakby miała stanowić wartość samą w sobie. Puenty nie tyle nie zawsze przekonują (będąc nie raz „oczywistymi oczywistościami”), co nie zawsze mają w ogóle miejsce. Sam humor często wywoływał u mnie najwyżej wzruszenie ramionami, czego winę upatrywałbym nie w „kiepskich dniach” autora, lecz może raczej w tym, iż w dziecko potrafię się zamienić już chyba tylko podczas lektury pozycji w stylu „Toma Stronga”, autorstwa znanego tu i ówdzie Alana Moore’a.

Niezależnie jednak od tego, ile poszczególnych historyjek wywołałoby u mnie jedynie pewne znużenie, ciężko mi całość postrzegać choćby trochę negatywnie. A wszystko to za sprawą fantastycznych postaci. Ich walorami są nie tyle bardzo wyraźne charaktery, jakimi autor je obdarzył, co niezwykła empatia, z jaką podszedł do ich kreowania. Wypadają bowiem zaskakująco prawdziwie, a ze względu na przemyślane przerysowanie – bardzo uroczo.

Jeśli nie wygram pieniędzy na loterii, to zapewne kolejnych tomów publikowanych przez Naszą Księgarnię nie kupię, ale tu recenzowaną część czwartą serii chętnie zachowam na półce. Bo za każdym razem, kiedy na nią patrzę, na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Nie tak duży jak bym chciał, ale jednak.

Tekst został pierwotnie opublikowany na łamach magazynu Kazet.

niedziela, 3 lutego 2013

#1240 - Kwiatuszku

Start wydawnictwa komiksowego SmallPress.pl był dla mnie jednym z najbardziej miłych zaskoczeń ubiegłego roku. Oficyna, prowadzona przez Łukasza Kowalczuka, ma na swoim koncie tymczasem dwie publikacje: "Miłość" Łukasza Godlewskiego oraz "Kwiatuszku" Macieja Czapiewskiego. Obie książki miały swoja premierę w październiku podczas 23 MFKiG w Łodzi. Bardziej spodobała mi się ta druga książka, o której kilka słów poniżej.
Scenografia, w której dzieje się akcja debiutanckiego albumu Macieja Czapiewskiego, to postapokaliptyczny świat, przywodzący mi na myśl album "Suka" autorstwa Jeleny Woronowicz (scenariusz) i Andrieja Tkalenko (rysunki) – o tym albumie pisałem tu. Dekoracja jest jakby podobna: rozpadające się miasta-molochy, wraki samochodów, zabite deskami i blachą okna, ciemne chmury na niebie, puste ulice, na końcu których znajduje się piasek - pustynia podstępnie wchodzi do miasta. Nie dowiadujemy się, jaka była przyczyna, że świat wygląda właśnie tak. W pewnym miejscu autor wspomina o bombach biologicznych, skażeniu radioaktywnymi odpadami, ale czy te czynniki doprowadziły do globalnej katastrofy? Możemy się tylko domyślać. 

Sceneria nie będzie pełna, jeśli nie wspomnę o mięsożernych psach-mutantach, które mają przednie łapy niczym ludzkie dłonie, o robotach, a właściwie o jednym, który pojawia się wespół z człowiekiem-mutantem, dodatkowo o dwóch mężczyznach (jednym młodym, ale bezpłodnym, a drugim starym, ale niechętnym) oraz o kobiecie. To właściwie cała sceneria i wszyscy aktorzy sztuki. Między nimi rozgrywa się akcja, właściwie dramat. Głównym motorem, który popycha wydarzenia do przodu, jest potrzeba prokreacji, bardzo mocno odczuwana przez ostatnią kobietę na Ziemi. Traktuje ona ocalenie ludzkiego gatunku jako swoją (ostatnią) misję.

Konsekwentnie i z uporem stara się zrealizować swoje zadanie: z każdym napotkanym przedstawicielem płci przeciwnej się parzy, albo stara się. Wynikają z tego komiczne sytuacje. Nadal śmieszy mnie, po kilkukrotnym przeczytaniu tego albumu, plansza przedstawiająca stosunek z Władymirem Iwanowiczem, robotem, który w szczytowym momencie mówi: „Błąd 0089:x891. Moduł sztucznego nasienia nie został poprawnie zainstalowany. Czy chcesz poszukać sterowników w sieci?”. Spłycając: komiks Macieja Czapiewskiego opowiada o szaleńczych poszukiwaniach żywego plemnika, choćby jednego. Ostatecznie chyba się udaje, ponieważ w ostatnich kadrach widać, że tytułowy „Kwiatuszek” jest w zaawansowanej ciąży.

Zgadzam się z Kubą, który na Kolorowych Zeszytach tak napisał o warsztacie autora: „W oczy razi rozplanowanie dymków i źle dobrana (choć charakterystyczna) czcionka, kuleje momentami kadrowanie, no i rysowanie kobiet(y) jest do poprawki”. Dodam, że dymki z rozmowami są według mnie okej, czepiałbym się tych miejsc, gdzie tekst jest wrzucony  „luźno”  w kadr. Liternictwo także mi nie odpowiadało. Od siebie dodam jeszcze, że autor mógłby zapełniać tła, szczególnie w sytuacjach, gdy dwie osoby rozmawiają ze sobą, a za ich plecami biała ściana, a właściwie pustka.

SmallPress.pl to nowe wydawnictwo i oby jak najdłużej utrzymało się na rynku. Kibicuję i trzymam kciuki, bo przy zeszłorocznej produkcji żadnej fuszerki nie ma. Edytorsko książka jest dobrze przygotowana. Dodatkowo cena tylko zachęca do kupienia: 20 zyla warto wydać na ten komiks.

sobota, 2 lutego 2013

#1239 - Komix-Express 173

W ten weekend oczy całego komiksowego świata skierowane są na małe francuskie miasteczko. W Angouleme już po raz czterdziesty organizowany jest największy, europejski konwent komiksowy, pod względem skali ustępujący jedynie amerykańskiemu Comic-Conowi w San Diego. W tym roku wyjątkowo na przełomie stycznia i lutego, Festival International de la Bande Dessinee ugości setki tysięcy miłośników komiksu w najróżniejszym wieku, dziesiątki artystów i setki dziennikarzy. W tym roku FIBD upływa pod artystycznymi rządami Jean-Claude Denisa, twórcy "Luca Leroi". Co ciekawe nie jest to komiksowa gwiazda pierwszej wielkości, jaką w zeszłym roku był Art Spiegelman, nie jest to twórca cieszący się wielką popularnością wśród czytelników, ani estymą krytyków. Ale w przyszłym roku swoją szansę na prezydencję mają tacy znakomici artyści, jak Cosey, Taniguchu, De Crecy, Moore, Van Hamme czy Christian, żeby wymienić tylko kilka nazwisk. A co będzie można w Angouleme zobaczyć? Z pewnością jedną z najchętniej odwiedzanych wystaw będzie fenomenalna retrospektywna ekspozycja prezentująca dokonania Uderzo. Ta sama, która została zaprezentowana w 2000 roku, kiedy jeden z ojców "Asteriksa" prezydentował konwentowi. Z pewnością, będzie to twarz festiwalu obecna w mediach głównego nurtu. Inne atrakcje? Proszę bardzo! Retrospektywne wystawy Andreasa, Comesa, Penelope Bagieu, prezentacja nowej fali komiksu belgijskiego/flamandzkiego, pokaz eksperymentalnej narracji obrazkowej OuBaPo i wiele, wiele więcej. Przyznam szczerze, że jeszcze się w tym wszystkim gubię, w tym nawale nazwisk, wystaw i atrakcji. Próbując śledzić tak wielką imprezę za pomocą sieci ze moim koszmarnym francuskim, posiłkując się tym, co piszą na amerykańskich stronach po prostu nie ogarniam ogromu tego wydarzenia. Ech, chciałoby się kiedyś do tej Francji pojechać...

6 lutego o godzinie 18:00 w Galerii Instytutu Cervantesa (przy ulicy Kanoniczej 12) nastąpi oficjalna inauguracja wystawy poświęconej sztuce komiksu z Portugalii i Hiszpanii oraz odbędzie się dyskusja panelowa. Wydarzenie zostało przygotowane przez Instytut Cervantesa, Instytut Camõesa i Polskie Stowarzyszenie Komiksowe. Jej celem jest zaprezentowanie. Wystawa prezentuje szerokiego wachlarzu stylów autorów hiszpańskich i portugalskich i podejmowanej przez nich tematyki. Komiksy hiszpańskie i portugalskie są poważanym elementem rynku wydawniczego. Świadczą o tym nie tylko dwa bardzo duże festiwale komiksowe - hiszpański w Barcelonie i portugalski w Amadorze - ale również prężnie działający w Hiszpanii rynek wydawniczy oraz przyznawane komiksom nagrody państwowe, a w Portugalii - duża świadomość artystycznego wymiaru medium komiksowego. Ze strony hiszpańskiej zobaczyć będzie można prace powszechnie znanych nazwisk tamtejszego komiksu, autorów wielokrotnie nagradzanych jak Paco Roca, Alfonso Zapico, Bartolomé Seguí, Pepo Pérez, Kim, Max, Miguel Gallardo, Mireia Pérez, publikujących regularnie w prestiżowych dziennikach "El Pais", "El Mundo", "La Vanguardia", "ABC", "El Público", "Herald Tribune", "NYT" czy "The NewYorker". Ze strony portugalskiej podziwiać będzie można prace Davida Soaresa i Pedra Serpy, Filipe Abranchesa, Marca Parchowa, Joany Afonso, Ricardo Cabrala, Marco Mendesa, Luísa Louro i Rui Lacasa. Wystawa pokazywana była po raz pierwszy w ramach Festiwalu Komiksowa Warszawa w 2012 roku. Dodatkowo, 26 lutego w Kinie Pod Baranami, o godzinie 19:00 odbędzie się projekcja filmu "Dyskretne uroki starości" (Arrugas) w reżyserii Ignacio Ferrerasa opartego na kanwie komiksu Paco Roki.

Strefa Komiksu nie zwalnia tempa. Wydawnictwo Roberta Zaręby po dość jałowym 2012 w nowym rok weszło z impetem - po publikacji "Zagłoby" i pierwszego tomu "Exodusu" w planach pojawił się kolejny tytuł. Będzie nim wybór prac Zygmunta Similaka, które zebrane zostaną pod tytułem "Story Art?". Co więcej - jak zapowiada wydawca komiks ma mieć szerszą dystrybucją, stać się dostępny także poza wąskim gronem komiksowych fanów. Co to ma oznaczać? Jeszcze nie wiadomo. W każdym razie - tak prezentuje się jego zapowiedz:

Trzeba być pozbawionym krzty poczucia humoru ponurakiem, ostatnim smutasem bez cienie dowcipu w sercu, aby nie uśmiechnąć się choć raz w życiu nad rysunkami Zygmunta Similaka, licznie występującymi w prasie łódzkiej i ogólnopolskiej.

Żarty rysunkowe łódzkiego twórcy doskonale adoptują się do środowiska naturalnego, do którego zostały wrzucone. Będąc z natury gatunkiem wyjątkowo inwazyjnym, gęsto zasiedliły liczne ekosystemy. Występują w prasowych działach sportowych, towarzyskich, kronikach kryminalnych, a nawet działach kulinarnych. Szczególną ich obfitość zauważamy w pobliżu publicystyki politycznej, z którą w symbiozie pasożytuje na głupocie i bezmyślności kasty urzędniczej, co przy bezustannym wzroście pogłowia tej ostatniej i otwarcia się jej na biurokrację europejską gwarantuje obfity żer i zapewnia stabilny rozwój.

W niniejszym zbiorze krótkich form, zgodnie z tendencjami najnowszych trendów krytyki polskich galerianów (pojęcie pochodzi od krytyki galeryjnej, nie zaś od męskiej odmiany galeryjnych prostytutek ( przyp. redakcji) zwanych story artami, znajdzie czytelnik, ten nasz umiłowany, wymierający kwiat intelektualnego fermentu, setki pogrupowanych tematycznie prac pana Zygmunta, wzbogaconych o jego ulubione dowcipy, teksty, sentencje i przysłowia. Album w ramach „Strefy Komiksu” ukaże się w lutym.


"Łauma" nie trafi nie tylko do kin, ale również na teatralne deski. Warszawski Teatr Studio pracuje nad sceniczną adaptacją znakomitego komiksu autorstwa Karola Kalinowskiego. Pierwsze próbki ich pracy będzie można zobaczyć podczas Wielkiego Balu Karnawałowego Dla Dzieci 10 lutego 2013. Ma to być swoisty poligon doświadczalny, po którym prace nad spektaklem ruszą pełną parą, choć oczywiście data premiery dzisiaj jeszcze nie jest znana. Znany jest natomiast tytuł przedstawienia - "Łauma. Bajka zbyt straszna dla dorosłych". Pomysł na całe przedsięwzięcie zaświtał w głowie Rafała Samborskiego. On ma zająć się również adaptacją i reżyserią. W obsadzie znajdą się Kalina Hlimi-Pawlukiewicz, Mateusz Lewandowski, Krzysztof Strużycki, a muzyką zajmie się Milo Kurtis.

Comixology debiutuje w Europie. W Paryżu zostanie otwarty oddział firmy zajmującej się dystrybucją cyfrowych komiksów, którego celem będzie zbudowanie przyczółka na Starym Kontynencie i zdobywania nowych czytelników. Jak zapowiada David Steinberger, CEO Comixology, ma to być pierwszy krok w stworzeniu platformy oferującej dostęp do komiksów w językach innych, niż angielski. Oszałamiający sukces firmy, która w 2012 roku stworzyła trzecią najlepiej zarabiającą aplikacją na iPada może być jeszcze większy. Comixology będzie obecne w Angouleme - jestem ciekaw jak francuskie komiksowo zareaguje na ten ruch i jakie będzie miał on reperkusje dla europejskiego (którego Polska przecież jest częścią) rynku.

Nie jest żadnym zaskoczeniem, że pomimo swojej "śmierci" Peter Parker nie opuścił swojego ciała do końca. Jak można przeczytać w pierwszym numerze nowego on-goinga z Człowiekiem-Pająkiem jego "duch" w jakiś sposób towarzyszy Otto Octaviusowi. Architekt całej tej kabały, scenarzysta Dan Slott, pytany czy może się to stać furtką umożliwiająca powrót Petera (na przykład przed premierą nowego filmu z jego udziałem) odmawia oczywiście konkretnej odpowiedzi. Opowiada za to o tym, co czeka Potta na łamach "Superior Spider-Mana". Premierowa historia ma zamknąć się w pierwszych sześciu zeszytach. W pierwszym numerze Spidey-Ock zmierzy się z (niespodzianka, niespodzianka!) nowym wcieleniem Złowieszczej Szóstki. O ile oczywiście można tak nazwać grupkę podrzędnych villainów, która pod nieobecność dużych graczy chce wykorzystać markę wypracowaną przez Otta Octaviusa i jego kompanów. W dwucześciowym "Fired" zobaczymy jak nowy ścianołaz poradzi sobie z przynaleznością do Avengers i będziemy świadkami powrotu Cardiaca. Postać wymyslona przez Erika Larsena ma podobno wymierzać sprawiedliwość amerykańskiemu systemowi opieko zdrowotnej. Oprócz tego zobaczymy, jak Ottowi udaje się radzić sobie z prywatnum życiem Pete`a i jego pracą w Horizon Labs. W niedalekiej przyszłości powrócić ma również Massacre oraz (niespodzianka!) Mary Jane. Pomimo tego, że to nie Peter będzie grał pierwsze skrzypce, charakterystycznego dla Spider-Mana humoru w nowej serii nie zabraknie, choć będzie on nieco inny - bardziej dziwaczny. Niemniej, zgodznie z zapowiedziami, "Superior Spider-Man" ma być utrzymany w znacznie bardziej mrocznym i poważnym tonie.Czytając o planach Slotta raczej w to wątpię..

Dobiegła końca akcja Fans4WOŚP, w której miłośnicy fantastyki, gier i komiksu wsparli 21. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W 44 aukcjach, na które fanty przekazały wydawnictwa, serwisy oraz osoby prywatne, uzyskano kwotę 5816,08 złotych. W 44 aukcjach, na które fanty przekazały wydawnictwa, serwisy oraz osoby prywatne, uzyskano kwotę 5739,09 zł. Ostatecznie uczestnicy aukcji wpłacili na konto Fundacji 5816,08 zł. Pełne informacje o tym, co licytowano i jakie kwoty uzyskano w aukcjach, można znaleźć pod tym adresem. Organizatorzy akcji dziękują wszystkim, którzy przyczynili się do sukcesu pierwsze edycji akcji Fans4WOŚP. Przedmiot na aukcje przekazały następujące wydawnictwa, serwisy i osoby prywatne: Fabryka Słów, Techland, timof comics, Granna, Wydawnictwo Erica, Electronic Arts, Poltergeist, Kawerna, Kuźnia Gier, sklep.gildia.pl, Wydawnictwo Menhir, RED ART., Gavran.pl, serwis Gildia, Jacek Szurlej, Halina Łukaszuk, Agata Wawryniuk, Maciej 'repek' Reputakowski, Joanna Karpowicz, Maciej Pałka, Ola Skiera Chrzan. Za wysyłkę wylicytowanych przedmiotów odpowiadał sklep.gildia.pl. Akcję wsparły następujące strony i organizacje poświęcone fantastyce, grom i komiksowi: Gildia, Poltergeist, Paradoks, Bestiariusz, Aleja Komiksu, Kolorowe Zeszyty, Kawerna, Konwent Pyrkon, Klub Fantastyki "Druga Era", Blog Zaginiony Almanach, FilmyFantastyczne.pl, Efantastyka.pl, Ziniol, Gavran, Blog Księgol, Blog Kwadratura koła. Organizatorzy akcji zapowiadają kolejną edycję przy okazji 22. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w 2014 roku.

Swojego kresu dobiegło głosowanie na Komiksy Roku. Sprawdzając jego wyniki odetchnąłem - raczej trudno będzie zarzucić niepoważność i kompromitację rankingowi, na którego szczycie znalazł się komiks (czy raczej publikacja towarzysząca ekspozycji) Janka Kozy. "Polaków uczestnictwo w kulturze. Raport z badań" najlepszym albumem minionego roku - właściwie czemu nie? Tuż za jego plecami uplasowały się komiksy, które rzeczywiście trzeba policzyć pośród najlepszych, najciekawszych, najpopularniejszych, najważniejszych, najbardziej kultowych (niepotrzebne skreślić) pozycji zeszłego roku - "Goliat" Toma Gaulda, "Habibi" Craiga Thompsona, "Zagubione dziewczęta" Alana Moore`a i Melindy Gebbie, "Zabójczy żart" Alana Moora i Briana Bollanda żeby zakończyć wyliczankę na czołowej piątce. Wśród krytyków czytelnicze nastroje doskonale wychwycił Grzegorz Teszbir z Lupus Libri - wskazał aż 4 komiksy z pierwszej dychy, w tym dwa na podium. Mnie udało się ustrzelić hat-tricka, choć mój "Hellboy" o dychę bił się dzielnie. Ale to jeszcze nie koniec! Na facebook`owym profilu Komiksów Roku już zaczęły pojawiać się pierwsze czytelnicze opinie. Autorzy najlepszych (czy też - tej, która zbierze największą ilość lajków) zostaną nagrodzeni wypoasionymi zestawami komiksowymi.

W telegraficznym skrócie - lista premier Bydgoskiej Soboty z Komiksem pęcznieje. Ostatnio pojawiły się na niej dwa kolejne tytuły. Wydana przez oficynę ATY "Awantura 2.0" będzie antologią krótkich komiksów stworzonych przez Wojtka Birka, Andrzeja Janickiego, Arkadiusza Klimka, Przemysława Kłosina, Bartłomieja Kuczyńskiego, Jacka Michalskiego, Krzysztofa Różańskiego, Michała Śledzińskiego i Macieja Jasińskiego. W Bydgoszczy będzie można spotkać się z autorami, a także przedstawicielami wydawnictwa, no i oczywiście kupić sam komiks! A na blogu Centrali tymczasem pojawił się instruktaż jak przygotować komiks do druku. Grafik poznańskiego wydawnictwa czy też pieszczotliwie publishing art director przygotował kilka wskazówek, które powinny pomóc wszystkim tym, którzy wiedzą jak komiks narysować, ale już nie koniecznie wiedzą jak poradzić sobie z technicznym aspektem publikacji.